ağrıdırdı. Yaşadıqları çox çətin idi və Səlim bu ağrını öz qəlbində hiss edə bilirdi. Aylinin baxışları altında əlini möhkəmcə tutdu.
-Mən yanındayam,- dedi və Aylinlə üzbəüz dayandı,-hər şey geridə qaldı.İndi müvəqqəti bu evdə yaşayırıq. Bu evi satıb başqa bir yerdə ev alarıq. Yeni evə köçənə kimi mən də evdə olacam, işə gedən deyiləm hələ ki. Qorxma ,yaxşı?-deyib Aylinin başını sinəsinə sıxdı. Saçlarını qoxlayıb öpdükdən sonra onu otağına çıxardı. Əynini dəyişib yuyunmağına kömək etdi,saçlarını incəliklə daradı.Sonra mətbəxə enərək ona yemək hazırladı. Yeməyi yemək istəməyəndə məcburi şəkildə yeməyi ona yedirdi...
Bir neçə gün keçmişdi artıq. Bu müddət ərzində Səlim nə illah etsə də, Aylin onunla danışmırdı. Bu səssizlik isə Səlimi pərişan edirdi. Aylinin qəlbini elə qırmışdı ki, üzü də yox idi onun əfvini istəməyə. Aylin onu bağışlamasa da,yanında idi və bu onun ən böyük təsəllisi idi. Səssiz olsa da, Səlimin yanında idi. "Səssizliyinə dözərəm, amma sənsizliyə yox" - deyirdi Aylinə.
Hər kəs ilk vaxtlar Səlimi qınayırdı. Əsas da Aylinin susqun halı hamını təşvişə salırdı.Səlimi nə qədər yola gətirmək istəsələr də, əsla razı olmamışdı.
-Səlim,sən məgər Aylinin bu halını görmürsən? Heç kimlə danışmır,yemək yemir. Əriyib bir dəri,bir sümük qalıb. Sən ona yaxşılıq edirsən guya?-tez-tez evlərinə gəlib Səlimi razı salmağa çalışan Kazım bəy dedi. Qızını xəstəxanaya yatırmaqla onun sağalıb normallaşacağını düşünürdü.
-Kazım əmi,əgər bir də bu söhbəti açmaq üçün gələcəksinizsə, gəlməyin. Siz nə desəniz də,mən fikrimdən dönən deyiləm.Aylinin qəlbi qırılıb. Mənim onu tək qoymağım onun qəlbində yara açıb. Övladımızı doğulmadan itirmək,bıçaqlanmaq,üstəlik mənim onu tək qoymağım onu sarsıtdı. Bu isə heç də onu dəli etmir. Siz onun atasısınız və onun yaxşılığı üçün çalışırsınız,bilirəm. Amma əgər bu söhbəti açacaqsınızsa,gəlməyin,-Deyib qəzəblə Kazım bəyə baxdı.
-Oğlum, ədəbsizlik etmə. Aylini səndən daha çox atası düşünür, əlbəttə ki. Sənin bu danışığın...
-Ata,xahiş