çıxırdı. Səlim sevincli təəccüb içində idi.
-Sən mənimlə danışdın. Danışdın,-dedi,-inan, Aylin, hər şey yaxşı olacaq. Sevgimiz qalib gələcək, - deyərək Aylinin saçlarını sığallayıb onu saçlarından dəfələrlə öpdü.
Aylin Səlimi daha möhkəm qucaqladı,heç cürə ayrılmaq istəmirdi. Səlimə olan sevgisinin adi bir həvəs deyil də,dərin bir nəfəs olduğunu dərk edirdi. İndi sadəcə Səlimə sarılmaq və sarılmaq istəyirdi. Sadəcə sarılmaq. Həsrət qaldığı Səlimə sığınıb onun ağuşunda yatmaq istəyirdi. Qoxusuna həsrət qaldığı sevdiyi... Səlim Aylinin əlini tutub gözlərinə baxdı.
-Aylin... Məni bağışlamaq çox çətindir. Mən bunu bilirəm. Sadəcə sevgimə inan. Bu mənə bəsdir. Məni bağışlamasan da, sadəcə sevgimə inan. Mən səni sevirəm. Mən indi anlayıram sevginin dərinliyini... İndi dadıram sevgini. Sevginin nə demək olduğunu anlayıram. Mən bundan öncə sevgi görməmişəmmiş... Sən indi çətin anlar keçirirsən, bilirəm. Uşağımız olmadı.Bizi tərk etdi. Amma yenə də olacaq. Biz xoşbəxt olacağıq. Sən mənə gərəksən. Hər zaman. Hər an...Sənsiz mən heçəm...-Sözünü bitirib Aylinə baxdı. Sonra sevdiyi qadını öpdü. Necə də darıxmışdı onun üçün. Sevdiyi qadın onun üçün necə də əziz idi. Aylin də Səlimə sarılıb onu öpdü... Bu iki dəli bir-birini dəli kimi sevirdi.Amma həyat onları qovuşdurmaq yerinə ayırmaq üçün əldən-ayaqdan gedirdi. Onlar bir - birini sevsələr də, sanki bir - biri üçün yaranmamışdılar. Onların həyatı başqa səmtə doğru əsirdi...

***
Gecənin qaranlığında bir-birinin adını pıçıldayaraq bir-birinə unudulmaz gecə bəxş edirdilər. Öpüşlərə qərq olunan bədənlər,sevgiyə həsrət qalan ac dodaqlar öpüşə susamışcasına bir-birinə yapışıb qopmurdu. İsti bədənləri ehtiraslarının təri ilə islanmışdı.Uzun yalnızlığın ardından uzun gecə ilə keçən günlərin əvəzini çıxırdılar...
Səhər Səlim yuxudan duranda Aylin yerində yox idi. Səlim cəld yerindən sıçrayıb durdu. Aylini səsləsə də,səs yox idi. Aylinin mətbəxdə olacağını düşünüb mətbəxə endi.Halbuki orda da yox idi. Tələsik bayıra çıxdı və