ilə ifadəsi mümkün belə deyildi. Səlim,bəlkə,lazım olan qədər sevməyib heç. Sevgisimi az idi? Yoxsa sevgisi bitmişdi? Aylin düşünməkdən bezib pəncərəyə tərəf getdi. Aşağıda xəstələr oturmuşdu. Bir-birilə danışırdılar. Qayğısız görünürdülər, düzü. Amma onların hamısının bir həzin hekayəsi vardır. Heç kim belə bir yerdə qalmaq istəməz. Əgər burdadırlarsa,demək,onların hekayəsi var.
Bahar gəlmişdi artıq. Aylin bu fəsli çox sevirdi. Pəncərədən baxanda həyətdə cərgə ilə düzülən adını da bilmədiyi rəngbərəng gülləri görüb gülümsədi. Ağaclar çiçəklənmişdi. Bayırda həyat davam edirdi,amma Aylin üçün hər şey bitmişdi,zaman durmuşdu.Birdən qapı açıldı,Aylin geri dönərək gülümsədi. Yenə də Cahan gəlmişdi. Cahanla elə dünən axşam tanış olmuşdu. Bir gündə 5 dəfə palataya gəlib, onunla söhbət etmişdi.Bu gün də artıq ikinci dəfə idi,gəlirdi.
-Aylin,mənim oğlum və ərim gələcək bu gün,məni gəlib aparacaqlar. Mən artıq evə gedirəm. Gəldim ki, səninlə vidalaşam,-Aylinin gözündən yaş axdı. Cəld silib Cahanı öpdü.
-Nə yaxşı,Cahan bacı. Təbrik edirəm.
-Səni də apararlar, ürəyini sıxma. Yaxşı?-deyərək otaqdan çıxdı.
Cahan artıq 5 il idi ki,burda idi. 40 yaşı vardı. Beş il öncə hərbi xidmətə yola saldığı oğlu düşmən tərəfindən qətlə yetirilmişdi. 15 yaşında zorla evlənsə də,ərini çox sevibmiş sonradan.Oğlunu itirdikdən sonra əri də xəstələnərək vəfat etmiş və o gündən Cahan dəli kimi gülməyə və oğlu ilə ərinin onu aparmağa gələcəyini deməyə başlamış. Bütün gün yol kənarlarında oturub qonşulara ərini və oğlunu gözlədiyini deyirmiş. Ondan sonra qonşular tərəfindən bura gətirilibmiş. Hər gün də bir çantası var,onu götürərək xəstəxanadan çıxmağa çalışanda tibb bacıları məcbur onu öz otağına aparırmış. Bütün bunları dünən öyrənmişdi Aylin. Cahan gəlib Aylinlə tanış olub əri ilə oğlu tərəfindən aparıldığını demişdi. Aylin onu tanımasa da ,çox sevinmişdi. Amma sonra tibb bacıları tərəfindən otağına aparılanda onlardan soruşub bütün həqiqətləri öyrənmişdi. Qorxmağa başlamışdı. Özünün də