ə elə bir hala düşməyindən qorxurdu. Hal-hazırda Aylinin daha çox qayğıya, nəvazişə ehtiyacı vardı. Halbuki kimsə bunu başa düşmürdü. Olanları unuda bilmirdi. Körpəsini itirmək onun ruhunu sarsıtmışdı. Məgər buna görə bir insanı yalnızlığa məhkum etmək olardımı? Bunları düşündükcə ürəyi partlamaq istəyirdi. Yata da bilmirdi. Gözünə yuxu heç cürə getmirdi. Nə qədər zaman keçdiyini də bilmirdi. Çünki burda zaman keçmirdi. Burda bahar olsa, qış bilirdilər. Zaman bəzən tez keçsə də, dərdi dağları aşan insanlar var ki, onlar üçün zaman keçmir. Zaman onlar üçün dərman ola bilmir.

***
Səlim qapını açıb qarşısında duran Saranı görüb təəccübləndi.Saranı heç gözləmirdi. Həm də Aylinin burda olmadığı bir vaxtda axı nə işi vardı?
-Sara, sənin nə işin var burda?-Səlim bir az qəzəblə,bir az çaşqınlıqla və bir az da bezginliklə dilləndi.
-Səlim, bəlkə, qapıdan çəkiləsən. İçəri icazəm yoxdur? - dedi və icazə gözləmədən içəri girib divanda oturdu. Səlim də onun arxasınca gəlib ayaq üstə dayandı.Aylin evdə yox ikən Saranı burda görmək onu narahat edirdi. Özünü Aylinə xəyanət edirmiş kimi hiss edirdi.
-Nə olub, Sara? - bezginliklə Saraya baxıb qollarını sinəsində çarpazlayıb dayandı.
-Səlim,sən məni heç axtarımırsan...-ağlamsınaraq Səlimə baxdı,- Düzünü de, heç yadına düşürəmmi?
-Sara... Xahiş edirəm, indi bunları danışmayaq. İnan ki, heç halım yoxdu. Yatmaq istəyirəm. Yorğunam.
-Səlim, sən mənim uşağımın atasısan. İcazə ver yanında qalım, - deyib ayağa qalxdı.Səlimə sarı gəlib boynuna sarılıb əllərini saçına götürüb oxşamağa başladı,-Səni sevirəm.. İndi Aylinin vəziyyəti yaxşı deyil. Başa düşürəm. Amma siz, onsuzda,ayrılmalı idiniz.. İndi icazə ver, səninlə qalım.
-Sara... -deyib qışqıraraq əllərini üstündən çəkdi,- Mən səninlə bu haqda danışmışam. Aylindən ayrılmayacağımı demişdim sənə...İndi xahiş edirəm, get. Aylin burda olmasa da, sənin burda olmağın düzgün deyil.
-Səlim, sənin mənlə belə danışmağa haqqın yoxdur. Mən qarnımda sənin uşağını daşıyıram,-deyib əsəbləşib