Aylini orda yalnız görəndə göz yaşlarına hakim ola bilmədi. Çarəsi olsa,özünü öz əlləri ilə öldürərdi. Aylinin bu halda olmağının günahını özündə görürdü.Səlim nə vaxtsa gözündən yaş axdığını xatırlamırdı. Amma son zamanlar gözləri onun sözünə baxmırdı,onu tez-tez ağlamağa vadar edirdi. "Kişilər ağlamaz" deyimini də son zamanlar Səlim yalan çıxarırdı. Səlim qapını astaca bağlayıb yavaşca Aylinin çarpayısına yaxınlaşdı. Əlini saçına toxunduranda Aylin üzünü Səlimə çevirmədən, sakit, amma hökmlə :
-Əl vurma mənə, - dedi.
Aylinin yatdığını düşündüyü üçün bu söz onu əvvəlcə çaşdırdı. Amma Aylinin səsini eşitdiyi üçün elə sevinmişdi ki. Bir gün idi onu görmürdü,səsini eşitmirdi. Bu bir gün Səlimə bir il kimi görünmüşdü. Aylinsiz çox darıxmışdı.İndi də ən doğma insanın səsini eşidəndə gözləri doldu.
-Aylin... - deyərək Aylinə yaxınlaşmaq istəyəndə Aylin yerində dikəlib gözlərini əsəblə Səlimə zillədi,amma heç nə demədi,susdu. Səlimdən çox incimişdi, qəlbi parçalanmışdı.
-Aylin, yalvarıram, belə baxma,-dedi,əlini tutmaq istəyəndə Aylin əlini çəkib arxasında gizlətdi.Aylin susub,danışmırdı. Sadəcə Səlimə qəzəblə, küskünlüklə baxırdı.
-Aylin, gəl, evimizə gedək. Gəlmək istəyirsənmi? - deyib üzünü çevirən Aylinin üzünü özünə tərəf çevirdi. Aylinin gözündən iki damla yaş axdı.
-Yox. Yox.. Ağlama. Ağlama, mənim gülüm,- deyib Aylinin gözünü sildi və öz gözündən də yaş axdı, - Bağışla məni !!!Hər şeyim mənim. Bağışla məni! — deyərək Aylini bacardıqca möhkəm qucaqladı. Aylin isə bu nəvazişdən hıçqırıqlara boğuldu. Necə də həsrət idi Səlimə. İndi o həsrət qaldığı qollar ona möhkəmcə sarılmışdı.Aylin ağladıqca Səlimin qəlbi parçalanırdı və etdiyi səhvi daha yaxşı anlayırdı. Bu səhv Aylini daxilən çox yaralamışdı və sadəcə sevgi onun qəlbində açılan yaraları sağalda bilərdi.
-Gedirsən mənlə?-deyib Aylindən aralanıb üzünü ovuclarına aldı. Aylin :"məni burdan apar",-deyə yalvaran baxışlarını Səlimin simasına zillədi. Bu baxışlar Səlimin gözlərinə sirayət edərək yenidən