n gözlərindən yaş axmağına vadar etdi.Aylin əlini ehmalca qaldırıb Səlimin gözündən axan yaşı sildi. Nəsə demək istədisə də,fikrini dəyişdi. Yenə də susdu. Səlim Aylini heç əynini dəyişmədən əlindən tutaraq az daha qaçaraq Aylinin təəccüb dolu baxışları altında xəstəxanadan çıxardı. Maşına oturub Aylinə baxdı.
-Mənimlə danışan deyilsən?-dedi.
-.....-üzünü pəncərə tərəfə çevirdi və heç bir şey demədi.
-Bilirəm ki,mən eşşəyin biriyəm. Hətta eşşəyi təhqir etmiş oldum. Mən alçağam. Bağışlama məni,əsas odur,yanımda ol. Mən əsla səni tək qoyan deyiləm. Hər şey gözəl olacaq, Aylinim. Söz verirəm sənə. Dənizimiz də olacaq.
Aylin isə pəncərədən çevirmirdi başını.Amma Səlimin gəlməyi onu sevindirmişdi. Səlimin onu əbədi tərk etdiyini,onu daha sevmədiyini düşünmüşdü. Amma Səlim peşiman olub geri qayıtmışdı. Onu hələ bağışlamasa da,ürəyi rahat idi. Çünki sevdiyi adamın yanında idi...
Səlim maşını işə salıb birbaşa evə sürdü. Yolboyu Aylinlə danışmağa cəhd etsə də, bütün cəhdləri boşa çıxdı. Aylin heç nə danışmır,üzünü çevirib sadəcə susurdu. Sanki bu yolla Səlimi cəzalandırmaq istəyirdi. Səlim bunu anlayırdı. Aylin istəyir,lap onu öldürsün. Əsas odur ki, yanında olsun. Aylinin səssizliyini Səlim anlayışla qarşılayıb ona daha artıq nəvaziş göstərib sevgisi ilə yaralarını sağaltmaq istəyirdi.
Evə çatanda Aylin narahat halda maşında qurdalandı. Maşından düşmək istəməsə də,özünü tox tutmağa çalışdı. Asta hərəkətlə maşından düşüb dayandı. Bir müddət evə nəzər saldı. Bir anlıq hər bir şey gözü önündə canlandı. Səlimin əlini tutması ilə diksindi.
-Nə oldu, Aylin? Girmək istəmirsən?-dedi Səlim. Aylinin qorxusunu hiss edirdi. Aylin Səlimin sualına cavab vermədən onun əlini buraxıb iti addımlarla evin qapısına tərəf irəlilədi. Özünü cəsur,vecsiz göstərməyə çalışırdı,amma qapı önünə çatanda evə girməyə qorxdu.Səlim Aylinə çatıb qapını açıb öndən Aylinin girməyini gözləsə də,Aylin yerində donub qalmışdı. Başını ürkək şəkildə Səlimə çevirdi. Baxışlarındakı qorxu Səlimin ürəyini