Yerində dikəlib dodaqaltı deyindi.Sonra yatağının yanında yerləşən dolabı açıb bir məktub çıxardı.O,Saranın məktubu idi. Ölmədən öncə Saranın Səlimə yazdığı məktub. Üzünə deməyə cəsarət etmədiyi şeyləri məktubla yazıb demək istəmişdi. Sara qızını dünyaya gətirərkən dünyasını dəyişmişdi. Saranın anidən sancısı tutanda uşaq 8 ayını tam doldurmamışdı. Evdə tək olan Sara telefonu əlinə alıb, Səlimə zəng edib onu köməyə çağırdıqdan sonra huşunu itirmişdi. Özünə gələndə artıq xəstəxanada idi. Doğuma getmədən öncə Səlimi yanına çağırmış və ona bəzi həqiqətləri demişdi.
-Səlim, sənə vacib şeylər deməliyəm. Otur...- Dedi. Sancı çəkdiyi üçün çətinliklə danışırdı. Üzündə yaranan ağrının izləri gözə çarpacaq dərəcədə idi,-Mən uşağı dünyaya gətirəndən sonra burda olmayacam,-dedi və gözündən axan yaşı silmək üçün üzünü çevirdi, - Həkim mənə demişdi ki, ya uşaq sağ qalmalıdır, ya mən...
-Sara,sən nə danışırsan? Bunu mənə niyə deməmisən? Belə bir şey ola bilməz. Hər şey yaxşı olacaq.
-Səlim, bu həqiqətdir.Mən ondan imtina edə bilmədim. Çünki onu çox sevirəm. Həyatda heç kimi belə sevməmişəm. Ona bağlanmışam,Səlim. O mənim bütün varlığımdır. Onunla nəfəs alıram. Başa düşürsən?-deməyi ilə gözündən ixtiyarsız olaraq yaşlar süzülməyə başladı.
-Sən nə danışırsan?..
-Səlim, xahiş edirəm.. Sözümü kəsmədən dinlə, - dedi... Ağrıdan qıvranaraq sözünü deməyə çalışdı.Dərin nəfəs alıb qarnında yaranan ağrının təsiri ilə qarnını tutdu...-Bu uşaq səndən deyil, Səlim. Bağışla ki,sənə bu qədər vaxt yalan demişəm.
-Axı,-deyə bildi sadəcə Səlim. Sara əlini Səlimin dodaqlarının üstünə qoyub susmağını istədi. Səlim heyrətdən donub qalmışdı.Sara məhəl qoymadan sözünə davam etdi.
-Uşağın səndən olmağını çox istərdim. Amma sənin deyil....
-Sara,-Səlimin səsi güclə çıxdı.Danışmaqda çətinlik çəkirdi. Öz uşağının olduğuna o qədər özünü öyrəşdirmişdi ki, anidən bu xəbəri eşitmək onu şoka salmışdı,-Axı niyə?
-Səlim, hər şeyi danışacam... Hər şeyi başa salacam...Ahh,-deyərək sancıdan üzünü turşutdu.