a baxdı.Sonra Saranın təəccüblü baxışları altında mətbəxə doğru gedib əlində bıçaqla qayıtdı. Sara qaçmağa çalışanda Aylin onun üstünə qaçıb, yerə yıxaraq bıçağı boğazına dirədi.
-Aylin,özünə gəl,yalvarıram. And içirəm,mən öldürməmişəm körpəni. Aylin,yalvarıram. Hamiləyəm,-dedi xırıltılı səsi ilə. Aylin birdən nə etdiyini anlayaraq Saranın üstündən qalxdı,- Bağışla.Mən sənin körpənə ziyan verə bilmərəm. Yaxşısan? - deyərək Saraya yerdən qalxmağa kömək etdi.
-Yaxşıyam.Aylin, mən sənin uşağını öldürməmişəm.
-Sən eləmisən. Bilirəm. Səlimi sevdim mən. Bilirəm,məndən öncə sən idin onun həyatında. Mən onu sevdim. Buna görəmi etdin?-Deyib hönkürtü ilə ağlamağa başladı.

Sara bunları danışdıqca Səlimin gözləri doldu. Aylinin hisslərini bütün ruhunda hiss edə bilirdi. Onun qorxusunu,onun göz yaşını və onun sevgisini.Aylini hiss edirdi.

-Yox,Aylin...Mən elə qəddar deyiləm. Bir körpəyə qıyacaq qədər qəddar deyiləm,-dedi və gözündən yaş axdı. İçində, həqiqətən, Aylinin acısını hiss edirdi. İkisi də divanda oturaraq bir müddət səssiz qaldılar. Sükutu Sara pozdu,- Aylin, biz Səlimlə bir - birimizi çox sevmişik. İndi Səlimin fikri qarışıqdır. Səni sevdiyini sanır. Sən çıxıb getsən, o mənim uşağıma yaxşı ata olar. Getməsən, bir körpə atasız qalacaq.. Bunu etmə...-Sara Aylinə yalvardı.-Sən özünə başqa həyat qura bilərsən.Amma mən hamiləyəm.Səlim sənin ucbatından bizimlə maraqlanmır.Bir körpənin ahını alma,Aylin. Yalvarıram. Sən onu sevirsən, bilirəm. Səlimi həqiqətən sevirsənsə,onun xoşbəxt olmağına mane olma. Sən olsan,mən və uşağım bədbəxt olacağıq. Sən bir uşağın ahı üzərində,bir ananın göz yaşı üzərində xoşbəxtlik quracaqsan. Bunu istəyirsənmi, doğrudan da?
-Mən Səlimi tərk edə bilmərəm,Sara. Səlim sizi heç vaxt atmaz, bilirəm. Məni də getməyə qoymaz.
-Aylin, yalvarıram,get. Nə olar,get. Xoşbəxtliyimizə mane olma. Yalvarıram,düşün və düzgün qərar ver. Mən gedim daha,-Deyib Aylinə son dəfə baxıb evdən çıxdı.
Aylin Sara getdikdən sonra da divanda oturub düşündü.