Getmək istəmirdi. Səlimdən ayrılmaq isə heç istəmirdi. Səlim olmadan, Səlimi görmədən axı necə yaşayacaqdı? Bir yandan da Saranın günahsız körpəsini düşündü. Bir uşaq analı-atalı olmağa layiqdir. Bunu düşünüb ağladı. Özünü bu hekayədə artıq bir insan kimi hiss edirdi. Deməli, getmək ona düşürdü. Səlimsiz bir həyata məhkum etməli idi özünü. Əgər Səlimin həyatından getsə,Səlim Sara ilə evlənəcəkdi. Son qərarını verib otağına çıxıb bir az uzandı.
Səlim axşam evə gələndə Aylinin otağına çıxıb yanında oturdu. Aylinlə danışmağa çalışsa da, Aylin yenə də susurdu.Amma Səlimin gözləmədiyi anda Aylin Səlimi möhkəmcə qucaqlayıb sevgisini dilə gətirdi. Qoxusunu içinə çəkib üzünü əzbərləməyə çalışdı. Səlimi unutmağa qorxurdu. Birdən unutsa... Həmin gün arılacağı ərinə son gecə bəxş edib həyatından səssizcə və bir dəfəlik çıxıb getdi.

- Demək,Aylin məni buna görə tərk edib? Bunu necə etdi axı ,o? -dəli kimi xəstəxana otağında var-gəl etməyə başladı. Başını tutub,- Necə? Axı necə?-Dedi.
-Günahkar mənəm,Səlim. Mən vicdan əzabı çəkirəm sizi ayırdığım üçün. Mən çox alçaq insanam. Məni bağışla. Hətta bağışlama. Çünki mən bağışlanmağa da layiq biri deyiləm,-Deyib sancı çəkərək ağlamağa başladı.
-Sara,belə danışma,-deyərək Saranın əlini tutub gözündən axan yaşı sildi,-Günahkar mənəm. Səni yarı yolda qoydum. Mən Aylini sevdim,Sara. Sən bağışla məni.
-Yox,Səlim. Mən sənə,onsuzda,layiq deyildim. Mənim kimi bir qadınla...
-Sara,elə demə,-Deyib Saranın susması üçün barmağını onun dodaqlarına qoydu,-Sən məndən də yaxşılarına layiq idin,əslində. Sənin günahın yoxdur. Heç Aylinin getməyində də. İstəsəydi, getməzdi.

Səlim məktubu açıb oxudu. Tez-tez açıb bu məktubu oxuyurdu. Hər dəfə də eyni hisslərə qapılırdı. Saranın sağ olmağını çox istəyirdi. Düzdür,onunla evlənə bilməyəcəkdi. Sara da artıq bunu istəməyəcəkdi. Əksinə,Aylinlə qovuşmağını istəyəcəkdi. Amma ən azından qızını görüb onunla yaşama şansı olardı. Saranın dediyi "Arzularım ürəyimdə qaldı. Heç bir arzum yerinə yetmədi"