" cümləsini hər xatırlayanda gözləri dolurdu. Bir qadın bu qədər əziyyət çəkməyə layiq deyildi. Valideynin sevgisindən kənar qalan kiçik bir qızcığaz idi,o.
Səlim, mən sənə bəzi həqiqətləri deyə bildim.Hər şeyi deyə bilmədim. Sənin üzünə baxaraq sadəcə o qədərini deyə bildim. İndi deyə bilmədiklərimi məktubla yazmaq istəyirəm. Sən həmişə mənə görə atana qarşı çıxmısan.Bilirsən, həyatda bu vaxta qədər heç kim məni müdafiə etməyib.... Sən isə tamamilə başqa idin. Səni, doğrudan da,sevdim. Amma mənim sevgim çox şeyə bəs etmədi. Mənim keçmişimi dəyişə bilmədi. Mənim atam hər zaman anama işgəncə verirdi,onu döyürdü. Mən onda çox balaca idim. Amma hər şeyi xatırlayıram. Mən uşaqlıqda qorxaraq oyanırdım yuxudan. Görəsən,atam bu gün nə bəhanə ilə bizi döyəcəkdi. O,bir tək anamı yox,kefinə düşəndə məni də döyürdü. Bəzən onun doğma atam olmadığını düşünürdüm. Amma,çox təəssüf ki,doğmaca atam idi. Damarımda dolaşan onun qanı idi.
Bir gün atam evə içkili gəldi.Hər dəfə içkili gələndə qiyamət qopurdu evdə.Mən onda qorxduğum üçün çarpayının altında gizləndim. Anam isə atamın qarşısına gedərək niyə bu qədər içdiyini soruşdu. Atam anamı döyməyə başladı. Onu söyürdü. Mənim harda olduğumu soruşurdu. Anam isə ona yalvarırdı. Onun əzab çəkən səsini eşidəndə çarpayının altından çıxmaq istəyirdim,amma çox qorxurdum. Adamı elə zalımca vururdu ki.Sanki o əclaf bizi vurmaqdan həzz alırdı. Mən çarpayının altında olduğum üçün məni görmürdü. Amma məni axtarırdı. Anam ona icazə vermirdi evi axtarmağa. Məni axtarmasın deyə,onun fikrini yayındırmaq üçün onu əsəbiləşdirirdi. Birdən anam gözləri bərələn vəziyyətdə düz qarşıma düşdü. Sonra qapı səsi gəldi.Bu o demək idi ki,atam getmişdi.Mən tez çarpayının altından çıxıb,kiçik əllərimlə anamın üzünə vurub anamı çağırmağa başladım. Anam isə cavab vermirdi. Amma mənə baxırdı. Mən nə baş verdiyini anlamırdım. Elə bilirdim ki,anam çarpayının altında gizləndiyim üçün məndən inciyib və mənlə danışmır. Amma sonra birdən anamın üstündəki qanı gördüm.