edə...

Musiqi səsləndikcə gözlərindən yaşlar axıb qarşısını görməyini əngəlləyirdi. Maşını saxlayıb gözlərini əlinin tərsi ilə cəld sildi. Çünki söz vermişdi ki,bir də ağlamayacaq. Amma yenə də o,yadına düşmüşdü. Unuda bilmirdi onu. Hər zərrəsində əzab çəkirdi. Siqaretin dumanı ilə təsəlli tapmağa sövq edəcək qədər sevdirmiş özünü və qırmışdı qəlbini... Gecələrini daha uzun etmiş, gündüzlərini əsrə bərabər etmişdi. Yuxularını ərşə çəkən, qoxusunu hədiyyə edib gedən o qadın insafsız çıxmışdı. Hər keçən gün daha da mənasız hiss edirdi ömrünü. Canının yanğısını heç bir şey söndürə bilmirdi. Bu qədər müddət heç bir qadında təsəlli tapmağa çalışmamışdı. Unutmağa çalışmırdı da Aylini. Çünki Aylin elə bir qadın idi ki,o əsla Səlimin ürəyindən çıxmayacaqdı...

İki il öncə...

Səlim uşaq kimi ağlayıb var gücü ilə qışqırdı.
-Aylin!!! Getmə!!!- Aylin isə artıq onun həyatından tamamilə getmişdi. Ətrafdakılar hamı Səlimə baxsa da, Səlim başqa aləmdə idi. Sadəcə öz eşidə biləcəyi tərzdə pıçıldayıb,-Yalvarıram,getmə. Mən sənsiz necə qalacam,-dedi.O, təyyarəyə yetişə bilməmişdi...Gözündən damlayan yaşla təyyarənin uçuşunu izlədi. Əlindən başqa heç nə gəlmirdi. Uzun müddət hər şeydə özünü günahlandırdı Səlim. Aylinin xəyalları ilə yaşayıb Aylindən ona qalan çərçivələnmiş toy şəkilləri ilə Aylinin çarpayısında yuxuya dalırdı. İlk vaxtlar elə bilirdi ki, Aylin onu bağışlamadığı üçün belə bir addım atıb. Bunu düşünüb hər gecə əzab çəkirdi. Siqaret çəkməyən Səlim siqareti siqaretin oduna calayıb,içkinin ağuşunda gizlənib öz çarəsizliyinə əsəb olurdu. Neçə dəfə sərxoş halda əlini güzgüyə vurub yaralamış,nəticədə isə xəstəxanalıq olmuşdu. Daha sonra isə Səlim heç ağlına da gəlməyən həqiqəti öyrəndi... Bu isə onu düşdüyü çuxurdan xilas etdi onu. Əgər Aylinin sevgisi bu qədərdirsə,demək,o da həyatını yaşamalı idi.
Aylin gedəndən sonra Səlim ilk iş olaraq Aylinin arxasınca birbaşa həmin günün səhəri üçün bilet alıb Rusiyaya yola düşdü. Çünki Aylin bir dəfə atasının onu təhsilinin