ı tapmışdı. Ən önəmlisi isə Nigar dərk edirdi ki, o, Samiri dəlilər kimi sevir.
Bu gün artıq Samirlə onun nişanı olacaqdı. Samirin anası Nisə xanım və atası Həsən bəy Nigarı görüb çox bəyənmişdilər. Oğullarından heç vaxt narazı qalmadıqları kimi, fikirlərinə hər zaman hörmət etdikləri kimi bu dəfə də Samiri dəstəklədilər. Elçilikdə Nigarın kimisə olmadığı üçün onu Aylinin valideynlərindən istəmişdilər. Nisə xanım uşaqlar evində böyüdüyü üçün Nigarın yetim olmağı onu daha çox sevməyinə səbəb olmuşdu.
-Qızım,mənim bircə oğlum var. Qızım yoxdur. Sənin də anan yoxdur. Ona görə də bundan sonra mən sənin anan, sən də mənim qızımsan,-Deyib göz yaşı axıtmış və sonra da qədimi olsa da,çox gözəl olan bir üzüyü Nigarın barmağına keçirmişdi,-Bu üzüyü anam mənə evləndiyim zaman taxıb. Mənim də qızım olanda ona verməyimi istəmişdi. Mən də indi onu qızımın barmağına taxıram,-Deyib alnından öpüb qucaqlamış və Nigarı da göz yaşına boğmuşdu.
-Hə,daha bəsdirin, gözünüzün suyunu tökdünüz. Toydan sonra saç yolduya çıxassıze,- Həsən bəyin sözünə hamı şaqqanaq çəkərək gülmüşdü.
Bu gün də artıq nişan idi. Nigarın üzü gülsə də,bir yandan da kədərli idi. Valideynlərinin yoxluğu özünü ən çox bu gün göstərirdi. Səhər yuxudan duranda ilk iş olaraq qəbirstanlığa gedib valideynlərinin məzarını ziyarət etmişdi. Hər zaman yanında olan Aylinin yoxluğu isə onu başqa cür üzürdü. Aylini düşünüb ağladı. Dolabının üstündə Aylinin xüsusi zövqlə seçib ona hədiyyə etdiyi çərçivədə Aylinlə qucaqlaşıb,gülərək çəkdirdikləri şəkil var idi. Nigar çərçivəni götürüb Aylini tənbeh etməyə başladı.
-Sən necə dostsan,hə? Mənim ən xoşbəxt günümdə yanımda yoxsan. Dörd aydır,nə zəng edirsən,nə mesaj yazırsan,məni unutdun ,demək,-Deyib üsyan edərkən telefonuna gələn zəng ilə özünə gəldi. Gözlərini silib tanımadığı və yad ölkənin kodunu göstərən nömrəni açdı.
-Alo,kimdir?
-...
-Alo. Kimdir axı?-zəng edən səsini çıxarmadığı üçün Nigar əsəbiləşdi.
-Nigarım...
-Aylin...Aylin, sənsən?-Deyib Nigar tanıdığı səsin