Bolum 27

Həyatı yaşadıqca yaşamaq istəyirik. İstəklərimiz bitib- tükənmir. Hələ bir də xoşbəxtsək, onda daha da yaşamaq həvəsimiz artır. Amma bir də ağrı-acılarını gizlədən insanlar vardır. Yaşamaq üçün səbəbini itirənlər,həsrət çəkənlər, yaşadığı ömrün bir saniyəsi belə uzun görünənlər,hər gecə hıçqırılarını yastıqla boğanlar vardır. İnsanların içində ağlamamaq üçün dodağını dişinə var gücü ilə sıxanlar vardır. O insanlar yaşadıqca ölürlər.

***
Bütün baş verən o hadisələrin, ağrılı ayrılığın üstündən artıq iki il vaxt keçmişdi. Hər kəsin həyatı öz axarı ilə davam edirdi. Qəlbində ağrısı olan insanlar belə artıq çəkdikləri acılara öyrəşib yeni həyata başlamışdılar. İndi hər kəsin öz həyatı var idi.
Sara hər zaman olduğu kimi bu sabah da Səlimin yanağından öpərək onu oyatdı. Səlim hər səhər belə nəvazişlə oyanmağa vərdiş olmuşdu. Üzündə dolaşan əlləri tutub öpərək gülümsədi. Səlimin üzündə təbəssüm yaradan tək insan Sara idi. Həyatına məna qatan, çəkdiyi qəmi qismən də olsa,unutdura bilən, sevinci,bir sözlə,hər şeyi Sara olmuşdu. Aylin gedən gündən Səlimin üzü gülmürdü...Bircə Sara idi ona yaşam eşqi bəxş edən...
Həmişəki kimi yerindən qalxıb aşağı düşdü. Aylin gedəndən sonra ailəsi ilə qalırdı. İlk zamanlar evinə tez-tez getsə də, sonralar sadəcə Aylinlə olan toy şəkilini götürüb, qapını bağlayıb çıxmışdı ordan və bir daha ora girməmişdi. İndi də həmişəki kimi aşağı düşüb anasının təkidi ilə yemək yeyib qızını öpərək bayıra çıxdı. Siqaret yandırıb maşına oturdu və maşını işə saldı. Radioda səslənən mahnı onu alıb uzaqlara apardı. Heç bu tip mahnıları sevməzdi,amma nədənsə musiqi ruhuna təsir etdi və mahnıya qulaq asdı.

Mən onun xəstəsi,tapa bilmirəm bir çarə.
O yarın eşqilə olmuşam dəli-divanə.
Nədir günahım mənim,insaf eylə bu yarə
Sözləri acı olan qəlb oldu parə-parə.
Gəl,gülüm,sənə həsr etdiyim ömrü geri ver.
Gedişinlə dərd verən, yar,gəl geri dərmanı ver,get
Gedərkən çön arxaya,qırdığın qəlbi seyr et,
Mən səni əfv etdim,kaş Allah əfv