xoşbəxt olma eqoizmi ona mane olurdu. Bir yandan xoşbəxt olmağını istəyirdi,amma eyni zamanda da onu arada da olsa ,xatırlmağını istəyirdi. Bu an Səlimə baxaraq min cür fikir gəzinməyə başladı beyninin içində. "Sara ilə evləndilər, yəqin. Uşaqları da olmuşdur. Nəyi olub görəsən, qızı, ya oğlu? Xoşbəxtdirlərmi? Sevirlər bir-birini, görəsən? Demək,sevirsə,Səlim unudub artıq məni. Görəsən,heç olmasa,bir dəfə də olsa,Səlim məni xatırlayıbmı bu illər ərzində?"
Səlim də baxışlarındakı qəzəbi,sevgini, həsrəti bir-birinə qarışdırıb beynində qurduğu xəyalları dilinə gətirmədən düşündü."Necə də zalımsan,insafsızsan.Bizim böyük məhəbbətimizi necə kiçiltdin axı sən? Necə getdin heç arxana dönüb də baxmadan,bu adam mənsiz necə yaşayar, demədən?"
-Niyə məni atıb getdin?- qəzəbini cilovlaya bilmədiyi üçün qışqırdı,-Necə arxana da baxmadan çıxdın getdin?-deyərək Aylinə yaxınlaşıb nəfəsini ona bəxş edərək gözlərinə daha yaxından baxdı.
-Səlim...Yeri deyil bunların... - deyərək ağlamsındı Aylin. Səlimin ona bu qədər yaxın olmağı onun bütün bədənini titrəməyə salırdı, - Xahiş edirəm.
-Onda yeri haradırsa, ora gedək,-dedi. Həyatına anidən gələn Aylini elə beləcə rahat buraxmaq fikri yox idi,-Sən hər şeyin hesabını verməli olacaqsan,Aylin,-Deyib barmağını havaya qaldıraraq silkələdi və bu vaxt telefonuna zəng gəldi.
Bu zənglər də həmişə ən həlledici vaxtlarda gəlir.
-Yes, miss Veronica.(Bəli, Veronika xanım)
-Sarah feels not good.Can you come home?(Sara yaxşı deyil. Evə gələ bilərsiniz?)
-Sarah!!! What is up?(Sara!!! Nə olub?)
-She has temperature.Come as soon as possible.(Hərarəti var. Tez gəlsəniz, yaxşı olar)
-Ok...I'm coming now.(Yaxşı.Gəlirəm indi.)- dedi və bayaqdan işə salmadıqları lifti işə saldı. Səsindəki həyəcan, təşviş onun Sara üçün olan narahatçılığını daha da qabarıq şəkildə biruzə verirdi. Aylin Səlimin Sara üçün belə narahat olduğunu görəndən sonra Saranın Səlim üçün olan dəyərini anlayırdı. Onu tənha qoyub getsə də,heç xatırlanılmadığını bilmək onu pərişan