n edirdi. Hər gün olmasa da,heç olmasa,bəzi günlər Səlimin yadına düşmək istərdi.
-Səninlə söhbətimiz bitmədi, Aylin xanım. Görüşəcəyik... -Səlim liftdən çıxarkən anidən arxasına çevrilərək, Aylinlə burun-buruna dayanıb nəfəsini üzündə hiss edərək gözlərinə baxdı. Sözünü dedikdən sonra arxaya baxmadan liftdən çıxdı.Aylin isə liftdə tək başına ,çaşqın vəziyyətdə qaldı. Aylin Səlimdən bir mərtəbə yuxarıda yaşayırdı. Lifti işə salıb bir mərtəbə yuxarı qalxdı. Səlim olmasa da, liftdən çıxarkən çevrilib arxasına baxdı. Daha sonra önünə çevrilib evinə doğru addımladı.Səlimi görəcəyi ağlının ucundan keçməzkən yenidən başqa şəhərdə və eyni binada qarşılaşmaları Aylini həyəcana bürümüşdü. Hər şeyi beynindən çıxarmağa çalışsa da,bacara bilmirdi.Səlimi düşünmədiyini deyə bilməzdi. Düşünürdü. Ağlında Səlim vardı. Bəs qəlbində?Evə daxil olub salonun işığını yandırdı,qapının açarını stola qoyaraq mətbəxə keçib su içdi. Hələ ki evdə tənhalıq hökm sürürdü. Qızı yatırdı. Otağın qapısını ehtiyatla açıb mışıl-mışıl yatan qızının yanında uzandı. Qızının saçına sığal çəkib yanağına ehmalca öpüş qondurdu. Fikirləri onu başqa bir yerə çəkib aparırdı. Səlimi düşünməyə başladı. "Heç dəyişməyib Səlim. Həmişə belə yaraşıqlı idi..."-düşündükcə gülümsədi. Sonra üzü tutqunlaşdı. Ürəyi qəfəsinə sığmırdı,quş kimi sürətlə qəfəsinə çırpılıb çıxmağa çalışdıqca bacarmır ,yorğun düşürdü. Əlini ürəyinin üstünə qoyub sakitləşməyə çalışdı.Özünü tutmağa çalışsa da,göz yaşlarına hakim ola bilməyib səsi daha da möhkəm çıxmasın deyə,əli ilə ağzını bağlayıb ağlamağa başladı. Artıq ağlamağı hıçqırıqlara çevriləndə qızı oyanmasın deyə, otaqdan çıxıb salona gəldi. Dizlərini yığıb qucaqlayaraq divanda oturdu. Dayanmadan axan göz yaşları onu sakitləşdirmək yerinə daha da çox ağladırdı. Daha çox otura bilməyib otaqda o yan-bu yana gəzişməyə başladı.Onunla eyni şəhərdə imişlər. Hətta eyni binada. Həm yaxın idilər, həm uzaq. Ən çətini də elə bu idi. Yaxın olsa da,ona yaxın dura bilməzdi daha. Ondan bacardıqca uzaq