b getdi.Səlim özlüyündə düşündü ki ,görəsən ,Aylin bilsə ki ,Sara onun uşağının qatilinin qanındandı,əslində, Əlinin qızıdır, nə edərdi?
Axşam idi. Saatın əqrəbləri 19:00-ı göstərirdi. Veronica xanımın iş saatı bitdiyi üçün artıq evinə getmişdi. Səlim isə tənhalıqdan istifadə edərək qollarını başının altında çarpaz edib divanda uzanmışdı. Gözlərini tavana zilləyib bu gün baş verənləri düşünürdü. Səlim özünə həsrət qoyaraq onu tərk edib gedən qadını düşünürdü hələ də.Qapının səsi Səlimi düşüncələrdən ayırdı. Qalxıb qapını açdı. Aylini qapıda görəcək ağlı uçdu başından. Bir müddət qapıda beləcə bir-birinə baxdılar. O qədər həsrət idilər ki, sadəcə beləcə də dayanmaq onlar üçün dünyalara dəyərdi. Aylin özünə gəlib bişirdiyi şorbanı Səlimə uzadaraq :
-Hmm... Şey...Saraya hazırladım,-Deyib kiçik qazanı Səlimə doğru uzatdı,- Anası burda deyil,dedin bayaq. Veronica da bizim yeməkləri bacarmaz deyə...
-Çox sağ ol,-dedi və qazanı Aylinin əlindən aldı. Həsrətlə Aylinə baxdı,-bəlkə,içəri keçəsən,-dedi və qapıdan çəkilib Aylinə yol verdi.
-Yox. Mən narahatçılıq verməyim heç..Gedim ən yaxşısı..—deyib Səlimə baxdı. Ayaqları heç də getmək üçün can atmırdı.
—Yox. Narahatçılıq deyil. Təkəm evdə,-dedi və təkəm sözünə görə özünü içində qınadı. Aylinin səhv başa düşməyini istəmirdi.Sonra cəld sözünü dəyişdi,- həm Saraya da baxardın ,necə olub.
-Yaxşı. Saraya da baxaram,- dedi və çəkinərək evə girdi.
Səlim də onun arxasınca keçib ona divanda yer göstərdi .
-Nəsə içmək istəyirsən?-Dedi. Bilmirdi nə desin Aylinə. Sanki yeni görüşən gənc sevgililər idilər. Həyəcanlı idilər. Bir-birinin həyatından xəbərsiz olduqları üçün Bir-birinə qarşı necə davranacaqlarını bilmirdilər.
-Yox . Çox sağ ol. İstəmirəm. Sara hardadır?Baxardım bir,-Ürkək baxışlarını gah Səlimdə,gah da evin künc-bucağında gəzdirdi. Həm də özü də anlaya bilmədiyi bir qorxu bürümüşdü içini.Səlimlə bir otaqda tək qaldığı üçün özünü danlayırdı. Hissləri ilə başa çıxmaq çətin idi və özü ilə bacarmayacağından