qorxurdu."Niyə evə girdin axı?"-deyərək özünü qınayırdı.
-Sara indi yatır. Oyananda baxsan,olarmı?
-Yaxşı...
Susdular...Əslində , danışası o qədər şeyləri vardır ki... Amma indi sanki heç nə ağıllarına gəlmirdi .
-Bir dəqiqə gözlə, gəlirəm,-deyib Səlim mətbəxə keçdi. Sonra iki fincan qəhvə ilə geri qayıtdı. Birini Aylinin önünə qoydu.
-Çox sağ ol .Niyə əziyyət çəkirsən?
-Nuş olsun ,-dedi və Aylinin yanında oturdu.
Aylinin ürəyi artıq yerindən çıxmaq istəyirdi. Səlimin ona bu qədər yaxın durmağı vücudunu titrəməyə salırdı. Əllərinin içi tərləyirdi. Həyəcanını güclə boğmağa çalışdı. Onun istiliyini hiss edə bilirdi. Necə də darıxmışdı Səlim üçün. Ancaq nə olsa da,ondan uzaq durmalı idi.
-Niyə məni tənha qoydun?-sakit tərzdə verilən sual Aylini fikirdən ayırdı. Sualı eşidib gözlərini Səlimə zillədi. Əllərini gah bir -birinə keçirdi, gah ayaqlarının üstünə qoydu.Səlim isə Aylinin hərəkətlərini təqib edirdi,-O qədər əzabla təkbaşına mübarizə aparmalı oldum... Dərdim az imiş kimi sən də getdin və dərdimə dərd əlavə etdin. Heç olmasa bir dəfə düşündünmü ki, səndən sonra necə oldum?-
Aylin Nə cavab verəcəyini bilmədən susurdu. Səlim isə Aylinin üzündən baxışlarını çəkmirdi. Aylin Səlimin baxışını üzündə hiss etsə də, ona tərəf baxa bilmirdi. Onun baxışları Aylinin narahat olmağına səbəb olurdu.
- Səlim,mən gedim,-Deyib ayağa qalxdı. Getmək istəyəndə Səlim anidən Aylinin əlindən tutub saxladı.
-Mənə sevgin belə az idi?- arxası Səlimə dönük olan Aylin bu sözdən əsəbiləşdi.Üzünü Səlimə çevirib ona yaxınlaşdı və qəzəblə gözlərinə baxdı.
-Məni sevgimin azlığı ilə qınaya bilməzsən, Səlim...
Nəfəsləri bir-birinə toxunurdu... Gözləri isə qopa bilmirdi ..Səlim bu anın sehrini gur səsi ilə pozmaq istəmirdi.Pıçıldadı.
-Məni heç düşünmürdün, insafsız?- Aylinin nəfəsini üzündə hiss etdikcə ürəyi əriyirdi. Qəzəbini unudurdu .
-Səlim...
Başları bir -birinə toxunurdu. Gözlər artıq bir-birinə daha yaxın idi... Ürək döyüntülərini belə hiss edirdilər...Aylin Səlimi belə