ə yaxından hiss edəndə bədəni titrəməyə başladı...Əlləri tərləyirdi.Aylinin ovucunda olan əlinin tərləməyindən Aylinin həyəcanını hiss edirdi Səlim.
-Aylin...-Sadəcə bir-birinin adını deyə bildilər... O anın sehri ilə dodaqlar bir-birinə toxunmağa başlayanda hər şeyi unutdular. Sadəcə iki ilin həsrətini xatırladılar. Bir-birinə sarıldıqca sarıldılar. Öpdükcə gözlərindən yaş axdı...
-Məni tənha qoydun ...
-Sus...Səlim...
-Sənin üçün darıxmışdım axı mən..
-Səlim... - Aylinin gözlərindən yaş axdı.
-Axı hər şey daha gözəl ola bilərdi... Niyə korladın hər şeyi? Niyə iki ili məndən oğurladın? Sənsizliyə məhkum etdin məni bu iki ildə...-Deyərək gözündəki yaşları sərbəst buraxdı...
-Səlim, yalvarıram,bunları indi danışmayaq,-Dedi və Səlimin dodaqları yenidən Aylinin dodaqlarını əsir aldı.
-Yox... Səlim...- Dodaqlarını Səlimin dodaqlarından xilas edib ,-Bu düzgün deyil,-dedi və arxasını çevirib qapıya tərəf yönəldi.
-Niyə ? Axı niyə?-deyib qışqırdı.
-Olmaz.... Olmaz,Səlim,-Deyib getmək istədi.
-Aylin,danış.Xahiş edirəm... Susduqca hər şey daha da çətinləşir. Susma.
-Bəsdir,Səlim ... Danışmaq istəmirəm,-Göz yaşları yanaqlarını islatdıqca hıçqırıqlara boğuldu. Bu an sadəcə Səlimin qollarında sakitlik tapa bilərdi,amma bunu etməyi də bacarmazdı.
-Axı nə qədər qaçacaqsan? Hara qədər qaçacaqsan? Üzləşməliyik... Düzünü de,sevgin ölüb??? Məni görəndə artıq heç nə hiss etmirsən???
-Yox,hiss etmirəm...
-Bəsdir,yalan danışdın...Hiss etmədiyin üçün həyəcanlısan? Niyə öpüşümə qarşılıq verdin?
-Sus daha...Sus...-Deyib ağlayaraq arxasına baxmadan çıxıb getdi ...
Aylin getdikdən sonra Səlim başını tutub divanda oturdu.. Əsəbindən yerə-göyə sığmırdı. Otaqda gəzişib hər zaman etdiyi kimi əsəbini soyutmaq üçün yumruğunu divardan asılan güzgüyə tuşladı. Amma nə etsə də,boş idi. Əsəbləri sakitləşmirdi. Artıq baş ağrısı da şiddətlənirdi...Aylinə olan hissləri bitəcək bir şey deyildi. Bu qədər zaman içində Aylinin xəyalı ilə yaşamış,bir gün rastlaşacaqlarına ümid etmişdi.Amma