Aylin heç bir şey danışmırdı. Yaxınlaşmaq yerinə uzaqlaşırdı. Bu isə Səlimi dəli etmək üçün bəs edirdi. Səlim bütün gecəni yatmadan qızının yanında uzandı. Yuxulamağa çalışsa da,gözünə yuxu getmirdi. Aylin bir saniyə ağlından çıxmırdı. Dəli olduğunu düşünürdü artıq. Sevdiyi qadına bu qədər yaxınkən ondan uzaq durmaq əsl işgəncə idi onun üçün.
Səhər Anasıgil Səlimə görüntülü zəng etdilər.Nəvələri üçün darıxmışdılar.Saraya o qədər öyrəşmişdilər ki,onun uzaqlığına dözə bilmirdilər. Sara öldükdən sonra onun uşağını övladı kimi böyütmək istəyən Səlim ilk vaxtlar atasının qarşı çıxacağını düşünürdü. Amma tamam tərsi olmuşdu. Anası da ,atası da uşağın günahsız olduğunu demişdilər və uşağın gələcəyinin yaxşı olması üçün Səlimin belə addım atmağını dəstəkləmişdilər. Onlar da Saranı öz nəvələri kimi görürdülər.
Saranı gördükdən sonra bir az Səlimlə danışdılar. Səlim Aylinlə eyni binada qaldığını deyən kimi tez Aylini də alıb geri qayıtmağını istədilər .
- Yox,ata. Bu elə də asan deyil. Onun indi öz həyatı var. Mənim də həyatım ayrıdı. Artıq biz birlikdə ola bilmərik,-dedi. Amma öz dediyinə heç özü də inanmadı. Məgər o,Aylinlə qovuşmaq istəməz ki?Əlbəttə istərdi ,amma Aylin keçidi elə bil. Tərsin biridir. Danışmaq da olmur. Əslində, atasının dediyi kimi etmək istərdi. Aylini də götürüb birlikdə öz ölkələrinə dönmək istərdi. Di gəl ki,Aylin "Olmaz"deyir,başqa bir şey demir. Fikrində bu gün Aylin ilə danışmaq var idi. Artıq bu məsələni dəqiq şəkildə həll etmək lazım idi. Ya Aylin Səlimlə birgə həyata davam etməli idi,ya da... Heç özü də bilmirdi Səlim. Səlim düşünürdü ki, Aylin ondan Saraya görə uzaq durmağa çalışır. Axı Saranın ölümü haqqında Aylinin xəbəri yox idi. Bu həqiqəti biləndən sonra Aylin Səlimdən uzaq durmağa məcbur olmayacaqdı.

Axşam Səlim qızı ilə birlikdə binaları ilə üzbəüz olan parka gəldi.Sara parkda oynamağı çox sevirdi. Səlim də uzun zaman idi qızı ilə elə də çox zaman keçirə bilmirdi... Ona görə də bu gün qızını özü parka aparmaq istəyirdi. Parka