Bolum 28

İllər keçər... Amma biz hələ də eyni yerdə dolanıb durarıq. Unuda bilmərik. Unutmaq istəmərik də,əslində. Onu unutsaq,hər şey öz sehrini itirəcəkmiş kimi gələr. Ona görə də unutmaq istəmərik.Gözlərimiz dünyaya dedektiv kəsilər. Gözlərimiz hər yerdə ancaq onu axtarmaqla məşğul olar. Onun yanında rəngarəng olan həyat ,o, yoxkən rəngsiz bir dünyaya boyanar. Yalnız o, var. O,sənin bütün ruhunda,vücudunun hər zərrəsində,beyninin hər gizlin bucağındadır. Qarşılaşmadan öncə o qədər söz yığarıq ki demək üçün. Bir gün gələr,həyat onu heç ummadığımız bir zamanda çıxarar qarşımıza,amma illərlə yığdığımız o acılı-şirinli sözlər ki var, onların hamı bir-bir uçub gedər beynimizin unutmamaq üçün güclə saxladığımız küncündən.Dilimiz lal olar. Danışmağa o qədər söz var ikən,biz susmağı seçər və heç bir söz deyə bilmərik. Bəlkə də,baxışlar öz sözünü deyə biləcək...

Səlimin gözləri böyük-böyük açılmış, dodaqlarında deməyə çalışdığı sözün hecaları donmuş və bütün nəzərləri Aylinin həsrət qoxan simasına zillənmişdi.Harda olsa da, burda Aylini gözləmirdi.Təəccübündən dili danışma qabiliyyətini də unutmuşdu sanki.Aylinin də heç Səlimdən geri qalan bir tərəfi yox idi, əslində.Dilinə gələn sözləri geri itələyərək nəsə deməyi təxirə salırdı. Səlimə uzun illərin həsrətli baxışını hədiyyə edərək ondan da eyni baxışla cavab almışdı. Bir-biriləri üçün necə də darıxmışdılar. Həsrətlə baxan bir cüt gözün sehrində boğulub, dəlicəsinə sarılmaq istəklərinə güclə qarşı çıxıb başlarını dik tutdular. Qürurmu idi,nə idi onları bu yoldan saxlayan ? Liftdə üzbəüz dayanıb təəccüb qarışıq sevinclə susaraq bir-birinə baxırdılar.
-Sən burda nə edirsən? - Səlim dilinin bağını güclə sökərək Aylindən öncə davranıb sualını ona tuşlamışdı.
-Mən bu binada yaşayıram, - deyib gözlərini gizlənqaç oynayırmış kimi Səlimdən qaçırırdı. Qaçmaqdan yorulmurdu sanki. Bu il ərzində ona Səlim haqqında danışmalarına icazə verməmiş,özü də araşdırmamışdı.Eşidəcəklərini həzm edə bilməmə qorxusu,Səlimin Aylinsiz