getmişdi. İdman geyimini geyinib bir az gəzmək qərarına gəldi. Bir az gəzib Aylinlə danışmalı idi. Niyəsə içinə başqa hisslər qonaq olmuşdu. Aylin ona yalan deyirdi və bu yalan Dənizlə bağlı idi." Dünən gördüyüm yuxu ola bilməz. Yuxu idisə də,bu bir işarə ola bilər. Mən heç Zahiri də görməmişəm. Mən necə də axmağam. Bu dünən niyə ağlıma gəlmirdi? Bəlkə,o,Zahir idi. Uff,dəli olacam."
***
Aylin Səlimi seyr edərkən özü də onun yanında yatıb qalmışdı.Oyananda saat 6-ya işləyirdi. Cəld yerindən qalxıb ehtiyatla qızı yatan otağa daxil oldu. Bir müddət Sara ilə Dənizi gülümsəyərək seyr etdi. "Sənə həqiqəti deyəcəm,Səlim",-Deyərək sanki Səlimi görürmüş kimi arxaya çevrilib, qapıdan salon tərəfə boylandı. Sonra içəri daxil olaraq Saranı öpüb qızının oyanmamağı üçün ehtiyatla onu qucağına alıb otaqdan çıxdı və salona daxil olub,Səlimə tərəf baxaraq səssizcə evdən çıxdı.
***

Səlim qulaqcığını qulağına taxaraq fikirli halda musiqi sədaları altında binaları ilə üzbəüz olan yox,ondan bir az uzaq olan parkda gəzirdi. Başının ağrısı keçməsə də,sanki yadından çıxmışdı. Aylin bütün hər şeyi unutdurduğu kimi fiziki ağrısını da unutdurub, varlığının ağırlığı ilə,ağrısı ilə üzərinə çöküb onun ürəyini sıxmağa davam edirdi. Telefonu əlinə alıb başqa musiqi axtarmağa başladı. Başını qaldırdıqda onunla qarşı-qarşıya dayanıb ona baxan Aylini görüncə bir anlıq özünü itirdi,az daha telefonu əlindən yerə salacaqdı. Tez özünü ələ alıb telefonu tutmağa müvəffəq olub heç nə olmamış kimi yoluna davam etdi. Özündən əmin duruşu sanki dünən gecənin yaşanmamış olduğunu göstərirdi,amma içində tüğyan edən fırtına gözlərinə sirayət edərək özünü ələ verirdi. Səsinin bacardıqca titrəməyinə diqqət edib,həyəcanını yansıtmamağa çalışıb asta səslə dilləndi.
-Hər yerdə mənim qarşıma çıxmaq məcburiyyətindən?
-Səlim...
-Qarşıma çıxma...
-Səlim, eyni şəhərdə qalırıq və daha da önəmlisi eyni binada qalırıq.Qarşılaşmamaq mümkün deyil,-Deyərək sürətlə atan qəlbinin ritmini tənzimləmək üçün dərindən nəfəs