s alıb verdi.
-Hə,demək,sən bunu əlində bəhanə eləmisən... Yaxşı,mən gedərəm. Onsuzda,səninlə eyni şəhərdə qalmaq da istəmirəm,-Deyərək yanında ötüb keçəndə Aylinin səsi onu saxladı.
-Səlim,uşaqlıq edirsən,-Deyərək çevrilib Səlimin arxasından baxdı.
-Mən uşaqlıq edirəm?-Əsəblə çevrilib düz Aylinin üzərinə gəldi. Ani hərəkətindən Aylin diksinərək arxaya çəkildi.Səlim şəhadət barmağını havada yelləyib sonra Aylinin ürəyinə tərəf istiqamətləndirib üstünə vuraraq:
-Mən burdan çıxmışamsa,sən də daha yoxsan mənim üçün. Səni isə nəinki görmək istəyirəm,sənin səsini belə eşitmək istəmirəm,-Dedi. Bu sözləri deyərək Aylinin reaksiyasını öyrənməyə çalışırdı. Səlim düşünürdü ki,sevən qadın mütləq özünü ələ verər.
-Səlim,sən nə danışırsan?
-Sənə nifrət edirəm. Başa düşürsən,nifrət edirəm. Sə-nə... Nif-rət...-Deyərək əsəb saçan gözlərini Aylinin gözləri bərabərində saxlamaq üçün bir az aşağı əyildi.Aylinin həyəcandan tez-tez alıb verdiyi nəfəsi Səlimin üzündə dolaşdıqca özünə mane ola bilməməkdən qorxub kənara çəkildi.
-Lap gözəl. Mənə nə? Elə bilmə ki,çox da vecimədir. Mənə maraqlı deyil,-Deyib əl-qolunu ölçərək əsəblə Səlimin arxasından sözünü dedi.Özünü tox tutmağa çalışsa da,Səlimin nifrət etdiyini deməyi qəlbinə toxunmuşdu. Düz demədiyini düşünsə də,yenə də öz əsəblərinə hakim olmaqda sanki iplər öz əlində deyildi.
-Səninlə daha çox danışmaq istəmirəm. Səndən nə qədər uzaq olsam,daha yaxşı olar. Hər üzünü gördüyümdə daha da əsəbiləşirəm,-Deyərək Aylinin üzünə baxmadan, arxasına baxmadan getmək istəyəndə Aylinin cırnadıcı sözləri onun getməyə heç də həvəsli olmayan ayaqlarını yerə mıxladı.
-Düz edirsən. Sən öz arvadının yanına get. Yoxsa burda qalsan,əlindən bir qəza çıxar.
-Əlbəttə,elə edəcəm. Mən, onsuz da ,onu sevirəm,-Deyərək üzünü çevirib Aylinin qısqanclıqdan qıpqırmızı qızaran simasının cizgilərinə baxdı,sonra yenidən arxasını çevirib getmək üçün ayaqlarını məcbur yerdən qaldırdı.
-Amma dünən heç də elə demirdin,-Deyərək üzünə qalibanə bir təbəssüm