q istəyirdi,amma Aylinin pis bir insan olmadığını düşündüyü üçün bu dəfə qətiyyətlə zəngi basdı. Aylin qapını açıb qarşısında Veronicanı görəndə təəccübləndi. Veronica Aylinin təəccübünə cavab olaraq olanları danışdı.İş saatının bitdiyini, amma Səlimin gəlmədiyini bildirdi. Eləcə də onunla əlaqə saxlaya bilmədiyini dedi. Ən son isə Saraya baxmağını xahiş etdi. Aylin ilk öncə bunu eşidəcəyini gözləmədiyi üçün tərəddüd etdi. Səlim yalnış anlaya bilərdi axı.Aylin düşündükcə Veronica xanım təkid edirdi. Düşüncələri bulanıqlaşanda içəridən adını eşidib geri boylandı.
-Aylin, kimdir gələn?
-Heç... Qonşudur. Narahat olma. Mən Dənizi götürüb gedirəm. Qayıdacam bir aza,-Dedi. Bu isə onun razılaşdığını göstərirdi. Azərbaycanca danışdığı üçün Veronica onun nə danışdığını anlamırdı və ifadəsiz gözlərlə Aylinə baxırdı.
-Ok,Veronica. Don't worry. I will look after Sara.(Yaxşı,Veronika. Narahat olma. Mən baxaram Saraya),-Deyib,qızını da götürüb Veronika ilə birgə Səlimin evinə doğru yol aldı. Veronika evə çatan kimi çantasını və gödəkçəsini alıb evdən çıxdı. Aylin isə hələ də etdiyinin düzgün olmadığını düşünərək salonda donub qalmışdı. Saranın şən səsi ilə ona tərəf çevrildi. Sara ona gətirib oyuncağını uzadırdı. Saranın saçını sığallayıb Dənizi də yerə qoydu. Sara çox şən,sevgi dolu,şirin bir uşaq idi.Tam danışa bilməsə də, bəzi sözləri anlamaq heç də çətin olmurdu. Amma danışdığı sözlərin çoxu anlaşılmaz olaraq qalırdı. Xırda burnu, azca çəkik gözləri,toppuş yanaqları var idi. Elə gözəl gülümsəyirdi ki. Ancaq bu gülüşdə sanki bir yarımçıq nəsə vardı. Gözləri elə mənalı baxırdı ki...Uşaq görünüş olaraq Saraya çox bənzəyirdi.Saraya baxdıqca Səlimin indi ailəsinin necə olduğunu düşündü.Aylin gedəndən sonra xoşbəxt ola bildilərmi görəsən? Sonra Səlimi düşündü."Hardadır , görəsən?". Veronica xanımın gedərkən əlinə dürtüşdürdüyü nömrəyə baxdı. Səlimin nömrəsi idi. Zəng etmək və etməmək arasında qalsa da, zəng etmədi. Kağızı səliqə ilə büküb cibinə qoydu.Sonra qızını və Saranı