otağa apararaq onlara nağıl danışmağa başladı. Uşaqları yatırarkən isə onlarla birlikdə yatıb qaldı.

***
Səlim hər şeyi beyninin dumanlı yollarından silib bütün baş verənləri bir küncə atmaq istəyirdi. Amma nə fayda? Aylin onun yaralanmış qəlbinin tək hökmdarı idi. "Öl", desə,ölər,"qal", desə,qalardı. Bu hökmdar indi də onun ölümünün fərmanını qırmızı qələmlə imzalamışdı. Necə də daş qəlbli imiş."O, insafsızdır. Vicdansız...Bunlar bəs deyilmiş kimi hələ bir də vəfasız imiş..."-içdiyi içkinin təsiri ilə özbaşına danışıb əsəbiləşir,arabir də ağlayırdı. Aylini birdəfəlik itirmək onun üçün çox ağır vəziyyət idi. Həyatına başqa birini ala bilməzsən,o,olmasa da,sən onun üçün yaşayarsan,hər addımını o, görəcəkmiş kimi atarsan,o isə hər şeyi məhv edər,səni atıb getdiyi an səni silər,səni unudar. Səlim düşdüyü vəziyyəti dərk edə bilmirdi. İçində hayqıran dəli hissləri Aylini görmək eşqi ilə dirilib yenidən ölümə məhkum olaraq diri-diri məzara gömülürdü. İçindəki atəş susacaqmış kimisindən deyildi,əksinə, yandıqca küllənməyib alovu şiddətlənirdi,su səpsən, suyu yandırar sanki. İllərdir susuz qalmış, Aylini görəndə o yanğısına su səpilmişdi sanki. Aylinə qəzəbli olsa da,onu bağışlamaqda çətinlik çəksə də,bir gün onunla qarşılaşağı ümidi ilə yaşamışdı,onu qucaqlayıb həsrət qoxan saçlarının ətrini içinə çəkib bütün küskünlüyünü yox edəcəkdi. Amma artıq hər şey bir anda məhvə sürüklənmişdi.Edama məhkum olmuş bir məhbus kimi çırpınıb Aylinə bəslədiyi sevgisindən azad olmaq istəyirdi.Artıq bu şəhərdə də qalmaq istəmirdi. Aylin ilə eyni havanı udmaq,eyni binanı paylaşmaq onun ruhuna,vücuduna, bütünlüyünə işgəncə verirdi. Onunla eyni evi paylaşmağı düşünərkən indi onunla ortaq heç nəyi qalsın istəmirdi. Ayrı yataqların soyuq tərəfi idilər onlar artıq. Hər hüceyrəsini donduran soyuq məhəbbət imiş bu qədər zaman isti qəlbində saxladığı bitməz sandığı sevgisi... Dumanlı beyni nə etməli olduğunu düşünüb özündən xəbərsiz qərarlar qəbul edirdi. Sərxoşca verdiyi sərxoş qərarını indi