səslə danışdı.
Aylin cəld Səlimi qolundan tutaraq,- Uşaqlar oyanacaq,-Deyib bayıra gətirdi.
-Səlim, hardasan sən bayaqdan?-Deyib qəzəbli baxışlarını Səlimin sərxoş simasında gəzdirdi,-içmisən özü də...
-Sən realsan,-Deyib,əlini qaldırıb Aylinin təəccüblü baxışları altında asta hərəkətlə Aylinin üzünə toxundurdu.
-Səlim,içmisən hələ bir,- Səlimin əlinin təmasından uzaqlaşaraq sağ tərəfə keçib sözünü yenidən təkrar etdi.
-Hə içmişəm. Sənə nə?-deyərək havada asılı qalan əlini yanına endirib divana tərəf keçib divana sərələndi, —Sənin nə işin var burda?—Başını da qaldırmadan güclə eşidiləcək səslə soruşdu.
-Veronica gəlib dedi ki ,yoxsan. Zəng də çatmır. Onun da iş saatı bitmişdi. Məni çağırdı. Mən də ona görə gəldim. Sara tək qalmasın deyə,-Həyəcanlı olduğu üçün əlləri ilə oynamağa başladı. Gah da saçını qulağının dalına keçirdi.
-Çox sağ ol,-Dedi asta səsi ilə və bu dəfə başını qaldırıb öncə Aylinin simasına baxdı qırılmış baxışları ilə,sonra yenə məchul nöqtəyə zilləndi,-İlk dəfə onu görəndə düşündüm ki,necə də sənə bənzəyir. Hətta özlüyümdə səninlə qızımız olsa,belə olardı deyə, düşündüm. Dünən isə öyrəndim ki,o,sənin qızındır,-deyərək əsəbi bir gülüşlə gülüb Aylinin simasına qəzəbli gözlərini zillədi. Aylin onun baxışları altında əzilirmişcəsinə arxasını çevirib,pəncərə tərəfə keçib sadəcə susmağı seçdi. Danışsa,nə deyəcəkdi,bilmirdi.Səlim sakitləşərək asta səs tonunu işə salıb, gözlərini tavana zilləyib, divanda beli üstə uzanıb qollarını çarpazladı—Adı nədir?-dedi gözlərini istiqamətləndirdiyi nöqtədən ayırmağa tənbəllik edərək.
— Dəniz,-Dedi və səsinin telləri özündən ixtiyarsızca əsdi. Ürəyinin ritmi sürətləndikcə əlini ürəyinə götürüb ovuşdurmağa başladı və pəncərədən görünən zil qaranlıq boşluğa daldı.Səlim eşitdiyi adın şoku ilə cəld yerində dikəlib gözlərini Aylinin durduğu səmtə istiqamətləndirib ayağa qalxmağa çalışdı. Başı gicəlləndiyi üçün divana yıxıldı.
-Dəniz?-Ümidləri pöhrələnib yaşıllandıqca üzündə sərsəm bir təbəssüm dolaşdı. Bu ad