d keçmişin tozlu səhifələrini silib onun önünə atmışdı...- bir yaşdan keçibmi? Neçə yaşdadır?- Deyərək bu dəfə ayağa qalxmağa müvəffəq olub Aylinin düz üz bərabərində dayandı. Aylinin qolundan tutaraq baxışlarını məchul nöqtədən ayırıb, çiyinlərindən tutub gözləri bərabərliyində dayandı. Aylin isə gözlərini qaçırıb onun əlindən çıxdı.
-11 aylıqdır,-Dedi və əllərini saçına aparıb saçlarını qarışdırmağa başladı.
- Məni nə tez unutmusanmış sən,-Yerindən tərpənmədən ümidlərini suya buraxaraq boğulmasını izləyirmişcəsinə pıçıldadı.
-Səlim. Artıq ikimiz də ayrı həyatları yaşayırıq. Bu söhbəti açmağın nə mənası var?-Ağlamamaq üçün dodağını dişinə tutub yağmağa hazır yağış olan göz yaşlarını geri qaytarmağı bacarmışdı.
-Niyə məni atıb getdin?-Sakitliyini qorumağı bacarmayıb səsinin tonunu tənzimləmədən qışqırdı,-Cavab ver!!!Məni acılarla təkbaşına qoyub qaçdın!!!Mübarizə aparmaq yerinə sən rahatlığı seçdin!!!
-Səlim,Sakit ol.Nə olar..Uşaqlar oyanacaq,-Ağlamaqlı səs tonu ilə Səlimin qarşısına keçib yalvarış dolu gözləri ilə ona baxdı.
-Uşaqlar... Bizim olaydı kaş onlar..İkisinin də bizim olması üçün hər şeyimi fəda edərdim.Niyə məni atdın?-Sərxoş inadı ilə təkrar edirdi sözləri. Uçurumdan yuvarlanan ümidlərini tutmaq istəyirdi. Bir ələ ehtiyacı vardı. Əlindən tutub onu yenidən həyata qaytaracaq ələ. O əlin sahibi isə Aylindən başqası olmamalı idi,- Aylin,mən səni unuda bilmədim. Bilirsən, unutmağa çalışmadım da. Sən deyirdin ki, məndən çox sevirsən məni. Amma mən səni daha çox sevmişəm. İndi də səni sevirəm...Unuda bilmirəm. Bacarmıram...Başa düşürsən? Mən sənsiz bacarmıram. Bu iki il bilirsən,necə yaşamışam? Bilmirsən, əlbəttə...-Deyib qışqırdı. Ağlamamağa çalışdıqca göz qapaqları ağırlaşır,gözləri yandırmağa başlayırdı. Son göz qırpımında tutub saxlamağa çalışdığı yaşlar kirpiklərini isladıb yanaqlarından diyirləndi. Aylin də hıçqırıb ağlayaraq Səlimi möhkəmcə qucaqladı. İkisinin də ayaqlarının taqəti tükəndiyi üçün dizləri olduqları yerə çökdü.
-Səlim, mən səni