belə pərişan edəcəyimi bilmirdim... Ağlıma da gəlmirdi. Məni unudub xoşbəxt ola biləcəyini düşünürdüm. Belə olmasını istəməzdim,-Deyib,əlini Səlimin yanağına götürüb sığalladı. Göz yaşını sildi,-Bağışla məni! Hər şeydə günahkar mənəm, bilirəm,amma məcbur oldum. Yaxşı olsun, istədim. Bilmədim ki,bu mənim kimi səni də yaralayar.
-Demək,ağlına da gəlmədi,-Deyərək üzərində olan Aylinin əllərini tutub əsəblə geri itələdi və yerdən qalxdı,-Mən sənsiz yaşadım. Bacardım. Ya-şa-dım!!! Amma bir soruş görək,mən nə qədər xoşbəxt oldum?-Asta addımları ilə divana doğru gəlib oturaraq başını ovucları arasına aldı,-Mən sənsiz xoşbəxt olmağı bacarmadım. Bacarmadım.
-Səlim, yalvarıram,bəsdir. Bitir bu söhbəti,-Deyib yerdən qalxdı. Səlimin əzab çəkən üzünü gördükcə içində özünə olan nifrəti qol-budaq atırdı. Ehtiyatla Səlimə yaxınlaşıb yanında oturdu. Səlimdən ehtiyat edərək əlini astaca saçına doğru apardı. Barmaqları onun saçının tellərində səyahət edərək xatirələrini canlandırıb önünə atırdı.
-Aylin,mən səni hələ də sevirəm. Məni atıb getsən də,sevirəm. Ən pis vaxtlarımda yanımda olmayıb, qaçıb getdiyin anlarda da sevirdim. Mən səni niyə bu qədər sevirəm? Mən sevirəm,sən isə işgəncə verməyə davam edirsən. Zalımsan...ZALIM,-Deyərək yanında oturub göz yaşı axıdan Aylinə baxdı. Üzünü onun üzü bərabərində gətirib, düz göz bəbəklərinə zillənib nəsə bir sevgi qırıntısı axtardı.Ani hərəkətlə başını onun sinəsinə sıxıb həsrət qaldığı qoxunu ciyərlərinə çəkərək dərin nəfəs aldı.
-Səlim...-Sadəcə adını çəkdi Aylin. Bu anın sehrini pozmaq istəmirdi. Sabah nə olacaqdı, bilmirdi. Əsas indiki zaman idi və bu an Səlim ona sığınmışdı. Qəlbində paramparça olan keçmiş dirilib onu ən dərin dibə çəkərək boğmağa çalışırdı sanki. Etdiyi səhvin necə böyük olduğunu,onları necə bəlaya sürüklədiyini və bu sevgini necə bir işgəncələrə tərk edib getdiyini dərk edirdi.
-Sənə nifrət edirəm,-Deyərək Səlim Aylini daha möhkəm qucaqladı və Aylinin sığalları ilə yuxunun cazibəsinə qapılıb göz qapaqlarını