Bolum 29

Benim de mi düşüncelerim olacaktı,
Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım.
Sessiz, sedasız mı olacaktım böyle?
Çok sevdiğim salatayı bile
Aramaz mı olacaktım?
Ben böyle mi olacaktım?
(Orhan Veli Kanık)

Bəzən o qədər qaçarıq ki, artıq taqətimiz qalmaz. Dizlərimiz yerə çökər və biz bir daha ayağa qalxa bilmərik.Yenidən dirçələ bilmə ümidilə çox çapalayarıq,amma çapaladıqca daha da çöküb yoxa çıxarıq sanki. Hər ayağa qalxmaq cəhdimiz hədər olar,taqətsiz ayaqlarımız sözümüzə baxmaz və biz hər dəfəsində daha betər yıxılarıq. Kiçik bir ümid yaşadar bizi. O ümid isə bir yalandır,əslində.Bir sözlə,bizi bir yalan yaşadar.Ən azından öz qurduğumuz yalanlara özümüz inanıb ümid edirik. Hər şey pis olsa da,bir gün gözəl olacaq deyə,ümid edirik. Yalanlarla ovundurarıq özümüzü. Həqiqətlər isə elə acı ,elə zəhərli olur ki, insanın ruhunu, yaşam həvəsini,mənliyini öldürməyə bəs edir. Həqiqət nə qədər acıdırsa,yalan bir o qədər şirindir. Biz də başımızı uşağı aldatırmışcasına aldadıb,onun gələcəyinə,hər şeyin yaxşı olacağına inanıb yaşayarıq. Yoxsa bir nəsnə ,bir tutalqa olmaz mənasız hesab etdiyimiz yalan ömrümüzdə.

Aylin Səlimin gödəkçəsini verib,gözlərindəki peşiman ifadə ilə baxıb qızını da alaraq ordan uzaqlaşdı. Səlim isə insanın ruhuna işləyən donuq baxışları ilə onun arxasınca baxdı. İki ildə böyütdüyü,bəslədiyi ümidlər bir anda ani bir zərbə ilə uçurumdan bir-bir aşağıya yuvarlandı. İçində hiss etdiyi buruqluq sözlə izah edilməsi mümkünsüz olan qəlb ağrısı ilə birləşib yetim uşaqtək boynunu bükdü. Bircə bunu gözləmirdi. Axı Səlim sözdə asan olan bu iki ildə Aylinin yerinə heç kimi qoymamış,sadəcə onu gözləmişdi.Aylini axtarmaqdan əl çəksə belə,hər gün yenidən onunla qovuşacağının xəyalını qurmuşdu. Heç vaxt xəyal qurmayan Səlim bu qədər zaman xəyal qurub,o ümidlərə sarılaraq yaşamışdı. İndi isə Aylin amansızca, əlləri titrəmədən o xəyalların üstündən qara bir xəttmi çəkmiş,ürəyi "ah" etmədən başqa adamın həyatına yoldaşmı olmuşdu? Ona hər hissin dibini