ə doğru istiqamət götürdü.
***

Binaya girərkən başını aşağı saldığı üçün sürətlə binadan çıxan Səlimi görməyib onun zərbəsinə tuş gəldi.
-Aylin...
-Qızım hanı ? Hara apardın onu? Qızımı geri ver,-Deyərək gözündən damlayan yaşlara əhəmiyyət vermədən Səlimin sinəsinə zəif yumruqlarını ilişdirdi.
-Aylin,dayan. Dayan. Bir dəqiqə,-Aylinin əllərini tutub haldan düşmüş bədənini özünə tərəf çəkib onu qucaqladı.
-Qızım hanı?- zəif və titrək səsindəki qəhər boğazını yandırıb yenidən ağladırdı onu.
-Dayısına təhvil verdim. Sakitləş. Nə düşündün?Onu səndən qoparacağımı?
-Mən qorxdum sadəcə,-deyərək hönkürtü ilə ağlamağa başladı.
-Aa, yaxşı, yaxşı. Bəsdir , ağladın. Gəl bir az hava alaq,-Deyib Aylini əlindən tutaraq maşına doğru apardı.
Maşına oturduqdan sonra sadəcə səssizliyə bürünüb uzaqlara -keçmişə daldılar. Heç biri danışmağa,keçmiş dəftərləri ortalığa atmağa cəsarət etmirdi. Səlim başını oturacağa söykəyib uzaqlara zillənərək hansısa xəyal aləmində dolaşırdı. Üzündə təbəssüm əmələ gəlmişdi. Aylin isə başını pəncərəyə söykəyib etdiyi yalnışları düşünürdü. Səlimin ani hərəkətlə maşını işə salmağı ilə diksinib baxışlarını Səlimin üzündə sabitlədi,amma heç bir sual da vermədi. Maşını sahilə yaxın yerdə saxladı və maşından düşdü. Aylin onun arxasınca baxdı. Bilirdi ki,Aylinin düşməyini gözləyir. Səlimi çox gözlətmədən maşından enib, onun getdiyi istiqamət ilə yeriyib , oturduğu yerdə ayaq saxladı.
-Otur,Aylin,- Səlimin ciddi səsi ilə heç də yaxşı şeylərin olmayacağını dərk edərək Səlimin yanında oturdu. Uzun bir sükutun ardından Səlimin zəif səsi eşidildi.
-Bunu bizə niyə etdin,Aylin?
-....-Nə danışacağını bilməyib baxışlarını məchulluqdan ayırıb Səlimin üzündə gəzdirdi.
-Niyə susursan?Cavab vermək belə çətindir ki?-Dedi və qara gözlərini baxdığı nöqtədən ayırıb Aylinin gözlərində sabitlədi. Aylinin susqunluğu onun sinir hüceyrələrinə basmağa başlayanda qışqırdı,-Susma!!!Aylin!!! Danış!!! Məni niyə sənsizliyə məhkum etdin? Qızımı niyə məndən