ə mənim uşağımdır. Əli heç vaxt yaxşı ata ola bilməzdi. Mən isə ona yaxşı bir həyat vermək istədim,atası Səlim olsun, istədim. Bilirəm sənin uşağının qatilinin uşağına baxmaq sənin üçün çətindir. Amma düşün ki, onun atası Səlimdir. Anası isə sən ol...
Məni bağışla... Məni bağışlayın...
SARA...

-Bu necə ola bilər? Sara artıq yoxdur? Sara sənin qızın deyil? - Yaşadığı şokun təsiri ilə yerindən qalxıb bir az irəli gedərək yenidən arxaya qayıdıb düz Səlimin önündə dayandı,- Bu qədər il hamı boş imiş. Axı bu necə ola bilər? Allahım,mən nə etdim?
- Hər şey düzələr...-Sakitliyini pozmadan zilləndiyi məchulluqdan boşluğa düşmüş kimi səsi zəif gəlirdi.
-Səlim,məni bağışla. Bağışla məni...-Deyərək bərk -bərk Səlimin boynunu qucaqlayıb üzündən öpdü. Üzünü ovucları arasına alıb,- Sevirəm səni,Səlim. Doğrudan,sevirəm. Bir-birimizə şans verək. Olarmı? - dedi və Səlim cavabında sadəcə Aylini möhkəm qucaqlayaraq saçlarının qoxusunu içinə çəkərək öpdü.

Epiloq

***
Zahir və Səlim oturub nərd oynayırdılar.
-Pis oynamırsanaa, Səlim... Deyəsən,məni marsa aparacaqsan,-deyib ürəkdən güldü.
-Sən məni nə bilmisən bəs? Kazım Məlikzadə boş vaxtı olan kimi "nərd oynamağı bacarmayan birinə kişi demirəm" deyirdi. Məcburi tələbəsi olmuşam.
-Zakir Əliyev də heç ondan geri qalmırdı, düzü...
İkisi də şən qəhqəhələr atıb gülməyə başladılar.
- Londonda oturub nərd oynayacaqsan, desələr,inanmazdım.Sən bu nərdi hardan çıxardın. Hələ də anlamıram..
-Hara getsəm,özümlə aparıram,-deyib güldü,-burda oyanaya bilən olmadığı üçün qalıb elə-belə.

Aylin və Bənövşə də divanda oturub söhbət edirdilər.
- Belə bir kişini necə tək qoyub gəlmisən,heç cürə anlamıram,-deyib astadan güldü.
Aylin sevgidən doğan həsrətli hüznlə Səlimə tərəf baxdı.
-Sara ilə heç evlənməyibmiş .
-Nə? Sən nə danışırsan? Nahaq yerə iki il ikinizə də əzab çəkdirdin. Mən sənə deyəndə ki, düz etməmisən, elə öz bildiyini edirdin.
- Nə bilim ,ay Bənövşə, bilsəydim,belə olacaq ,etməzdim,-Gözünü Səlimdən ayırmadan