gülüşünü seyr edirdi. Arada Səlim də bir saniyəlik çevrilib Aylinə baxır,sonra üzünü yenidən Zahirə çevirirdi.
-Yaxşı,daha keçdi.Əsas odur ki,indi birlikdəsiniz. Cəmi iki il keçdi.
-Bir də məndən soruş o iki ili...
-Canım mənim,-deyib Aylini möhkəmcə qucaqladı...
Zahir çevrilib gülərək Aylingilə baxdı.
-Nə baş verir orda? Elə bil illərdir bir-birinizi görmürsünüz.
-Baldızımı qucaqlaya bilmərəm məgər? Nədir,yoxsa bizi qısqanırsan?- deyərək ədalı baxışla ərinə göz süzdürdü.
-Kefiniz yaman yerindədir,-dedi və Zahir gülümsədi.
-Mən də artıq gedim,- Səlim məcburi surətdə bədənini stoldan aralayıb ayağa qalxdı.
-Niyə gedirsən? Qal burda. Boş otaq var,-Deyərək Zahir qalmağı üçün Səlimə təkid etdi.
-Yox. Evim ,onsuzda ,bir mərtəbə aşağıdadır.
-Elə ona görə deyirəm də.
-Sara da yatıb,Səlim. Onu oyatmayaq indi. Yuxusu qaçmasın,—Aylin qardaşından utansa da, sözünü dilə gətirmədən dayana bilməyib Səlimə baxdı.
Səlimin də heç getmək kimi bir istəyi olmadığı üçün elə orda qaldı.

Aylini tapdığı üçün,onunla yenidən barışdığı üçün Səlimin sevinci gecənin qaranlığında bərq vurur, yuxusunu qaçırırdı. Aylinin də Səlimdən dala qalan yeri yox idi. İkisi də gülümsəyərək gözlərini tavana zilləmişdilər. Aylin bəzən bunun yuxu olduğunu zənn edərək özünü çimdikləyirdi. Hər şeyin həqiqət olduğunu dərk edib, yerində sevincli hərəkətlər edib gülürdü. Yata bilmədiyini görüb otaqdan çıxaraq mətbəxə istiqamətləndi və içəri girib qazın üstünə çay suyu qoydu.Stulu çəkərək oturub gülümsəyərək xəyalların qoynunda səyahətə çıxmağa başladı.Qazın üstünə qoyduğu çaydan qaynayanda belə fərqinə varmırdı. Eləcə düşünürdü və düşündükcə üzünə təbəssüm qonurdu.
Bu vaxt yuxusu qaçan Səlim də mətbəxə daxil oldu.
-Deyəsən,məni düşünürsən,-Səlim gülümsəyərək bir qaşını qaldırıb Aylinin təbəssümdən işıq saçan simasına baxdı.
-Yox,sadəcə yuxum gəlmədiyi üçün çay qoymuşdum,-dedi və ağlına qazın üstündəki çaydan gəlincə gözləri böyüdü,-ilahi... Niyə demirsən,qaynayır,-deyərək çaydanın altını