a oynadaraq gözlərini xalçanın naxışlarında gəzdirirdi.
-Bu nə turşumuş sifətlərdir belə,-Deyərək Bənövşə şən səsi ilə səssizliyi pozub özünü diqqət mərkəzinə aldı.
-Dəniz hardadır bəs?-Zahir fikirli halda soruşdu.
-Veronica aşağıda idi,mən də ona əmanət edib gəldim. Dedim,birdən bir-birinizi didərsiniz.
-Mənim nəyimə lazımdır. Xanım mənə nəsə deməyə tənəzzül etmirsə,mən niyə özümü pis edim,-Deyərək küskün şəkildə arxasını çevirib yenidən nəzərini pəncərədən aşağıya cəmlədi.
-Zahir,məndən inciməkdə haqlısan,-Deyərək divandan qalxıb Zahirə tərəf istiqamətləndi. Əlini tutub özünə tərəf çevirsə də,Zahir üzünü çevirdi,-Zahir,-Deyib üzünü də özünə tərəf çevirdi,-Nə desən,haqlısan. Mən özüm onun varlığını yeni həzm edirdim,inan. Daha yeni görmüşəm onu. Sadəcə nə deyə bilərdim ki?
-Evlənib?-Anidən verilən sual Aylini çaşdırdı.
-Dəqiq bilmirəm. Amma Sara burda yoxdur. Bəlkə də, evlənməyib,ya da evlənib,sonra boşanıb. Heç nə bilmirəm.
-Hələ heç nə danışmamısınız?-Səs tonunu yüksəldib göz bəbəklərini də böyütdü. Əllərini əsəblə əlinə vurub əsəblə qəhqəhə çəkdi,-siz ikiniz də dəlisiniz?
-Zahir...
-İşə bir bax,bacımın yoldaşını nə görmüşəm,nə də tanıyıram,-Dedi eyni qəzəbli səs tonu ilə.
-Nə edim mən? Özün gəlməmişdin də toya. Ona aid xatirə də saxlamadığımı bilirsən.
-Get,təcili onunla danış.


İki il öncə

Aylin Sara ilə baş tutan söhbətində sonra beynini düşüncələrin selinə buraxdı. Düşüncələr artıq onu dəli etmək həddinə çatanda axşama doğru gedirdi. Səlimi tərk edib necə gedə bilərdi axı? Ona olan sevgisini bir kənara ataraq necə gedə bilərdi? Onsuz, onun nəfəsini duymadan,barmaqlarını saçlarında itirmədən, hər cizgisini ilk dəfə görürmüş kimi baxmadan necə yaşayacaqdı? Qəlbi ona qarşı küskünlüyündən əl çəkməmiş olsa da, bilirdi ki,bir gün hər şey düzələcək. Səlimi bağışlayacaqdı. İndi isə hər şeydən əl çəkib, mübarizəni burda bitirib getmək necə mümkün ola bilərdi?..Bütün xoşbəxtliyi Səlimdə ikən,onu burda qoyub getmək özünə qarşı da haqsızlıq idi.