Get-gedə bu düşüncənin necə də eqoistcə bir şey olduğu fikri beynində hökmranlıq etməyə başladı.Ortada bir uşağın xoşbəxt həyatı olduğu üçün Səlimdən əl çəkmək məcburiyyətində qaldığı fikrini beyninə yeridərək, öz eqoistliyinə məğlub olaraq Səlimin yanında qalmaq yerinə ,bir uşağın analı-atalı böyüməsi üçün hər şeyi olan adamdan əl çəkib getməyə qərar verdi. Hara gedəcəyini çox düşünməyinə ehtiyac yox idi. O adam Zahirdən başqası ola da bilməzdi. Bütün hər şeyi beynində qətiləşdirib telefonu götürərək titrək barmaqları ilə Zahirə zəng etdi. İlk zəngi cavabsız qalanda həyəcan daha da onu öz ağuşuna alıb ürəyini doğram-doğram etməyə başladı. Nə etdiyini dərk edəcək iqtidarda deyildi sanki. Növbəti dəfə də nömrəni yığıb qarşı tərəfdən həsrət qaldığı qardaşının qalın səsini eşidincə hönkürməyə başladı.Onun yanına getmək istədiyini bildirəndə qardaşı ona Rusiyada yox,artıq İngiltərədə yaşadığını, Aylinə isə hər zaman qapısının açıq olduğunu bildirdi.Qardaşına baş verənləri təfərrüatları ilə danışmamışdı. Qardaşının onu qanadları altına almağı isə onun qırılmış cəsarətini bərpa etməyə başlamışdı. Son dəfə hər şeyi götür-qoy edib, beyninini rahatlatdı. Başqa yol görünmürdü sanki ona bu sevdada. Düşündükcə özünü daha da artıq insan kimi hiss etməyə başlayırdı. Əgər o, olmasa,Səlim Sara ilə evlənəcəkdi və onlar xoşbəxt olacaqdı. Bunlar onun beyninə ağırlıq,ürəyinə isə yüz ilin qəmini əlavə edirdi.
Aylin yuxuda olan Səlimi izləyirdi,onu özünə əzbər,ürəyinə ömürlük həbs etmək istəyirdi. Onu qoyub getmək heç içindən gəlməsə də, hər xoşbəxt anında səs salan vicdanı hazır idi getməyə. Qəlbi bu ayrılığa dözməyəcəyini düşünüb pərişanlığın dərinliklərində üzsə də,beyni sakitliyini qorumaqda, soyuqqanlı duruşunu pozmamaqda davam edirdi.Ürəyini Səlimdən qoparmaq asan deyildi.Səlimi nə qədər müddət belə izlədiyini bilmədi. Onun bütün cizgilərini beyninə həkk edərək getmək istəyirdi. Onsuzda,ürəyində idi və ordan bir ömür kimsə çıxara bilməzdi Səlimi. Saata baxdı.Artıq saat 05:30-u