u göstərirdi. Aylin istəmədən bədənini yataqdan qaldırıb dikəlməyə məcbur etdi. Qulaqlarında çalan vida nəğməsi gözündən yaşları tökürdü.Sevdiyi insanı əbədi tərk edib getmək ağrılı idi,ruhuna çökən ağırlıq bədəninə işgəncə verir,ayrılıq ağrısı qəlbini dəlik-deşik edirdi. Səssizcə hazırlaşma yolunda atdığı addımla paltarları əllərinə yığdıra bilmişdi. Ürəyi ilə əlinin mübarizəsi sonda çemodanın hazırlanması ilə bitdi. Paltarlarını çemodana yığdıqdan sonra bir daha nəmli gözləri Səlimin yumulu gözlərini, yuxulu çöhrəsini seyrə durdu. Elə sakitliklə yatırdı ki... Aylin dünən uzun zamandan sonra Səlimlə danışmışdı,onu bağışlamışdı,ona öz sevgisini yenidən bəxş etmişdi. Aylin ona dünyaları vermişdi,əslində. Amma indi onu qaldırdığı göyün 7ci qatından tək zərbədən yerə çırpacaqdı. Aylin əmin idi ki,Səlim onun yoxluğuna nə qədər pərişan olsa da,özünə gəlib hər şeyi unuda biləcəkdi.Evdən çıxanda bir kağız və qələm götürüb beynində dolaşdırdığı cümləni həkk etdi. Səlimi beləcə tərk edib getmək heç Aylinin içindən gəlməsə də, körpə üçün gedəcəkdi. Aylin bu hekayədə ikinci dərəcəli obraza çevrilmişdi, artıq onun rol aldığı epizod tamamlanmışdı və onun burda yeri yox idi."Məndən öncə Səlim Saranı sevirdi və mən gedəndən sonra Səlim məni elə də çox çətinlik çəkmədən unudub yenidən Saranı sevə bilər". Ağlına gələn fikirdən diksindi. Səlim onu unudacaqdı,demək. Düzdür , Səlimdən ayrılıb gedirdi,amma Səlimin onu unudacağını düşünəndə ürəyinə bir ağırlıq,bir hüzn çökürdü. Sanki bir əl onun ürəyini alıb ovucunda sıxdıqca sıxıb nəfəsini kəsməyə nail olurdu. Fikirlər beynini gəmirib ruhunda sağalmaz yaralar açırdı. Öz qurduğu fikirlərə özünü inandırıb ağlayırdı. Otaqdan çıxmamış çarpayıya yaxınlaşıb ehtiyatla Səlimin saçına sığal çəkdi, qoxusunu unutmamaq üçün uzun-uzun qoxusunu içinə çəkərək dodaqlarını yanaqlarına yapışdırdı. Göz yaşı Səlimin yanağını islatmağa başlayanda dodaqlarını məcburi şəkildə yanağından ayırdı.Çemodanını götürüb otaqdan çıxarkən bir daha arxaya çevrilib