Səlimə baxdı,hıçqırıqlara boğulduğu üçün əli ilə ağzını tutub cəld otaqdan bayıra çıxaraq bir daha göz yaşlarını sərbəst buraxdı.Pilləkənləri ağır -ağır enib qapıya çatdı. Ayaqları yerindən tərpənmək istəmir,yerə mıxlanırdı. Bir neçə həmlədə güclə də olsa, ayaqlarını yerdən qaldırmağa nail olub Səlimi də,evi də əbədi ürəyinə qazıyıb tərk etdi.
İlk öncə anası və atası ilə görüşmək istəyirdi. Evdən çıxmadan öncə şirkətdən zəng edib taksi sifarişi verdiyi üçün bayıra çıxanda artıq taksi onu gözləyirdi. Taksiyə minib,bütün ağırlığını arxa oturacağa verib ata evinin ünvanını da dedikdən sonra başını arxaya doğru yerləşdirdi. Yol boyu sadəcə Səlimi düşündü. Düşündükcə gözlərinə mane ola bilmədi,hər dəfə gözləri sözünə baxmadan gözündəki yaşları yanaqlarına hədiyyə edirdi.Sürücü də arada güzgüdən Aylinə mat-mat baxırdı. Nəsə deməyə isə cəsarət etmirdi.
-Qardaş,radionu açın da. Musiqiyə qulaq asmaq istəyirəm,- Pəncərədən doğma şəhəri seyr edərək içinə doğan musiqi istəyini dilə gətirdi.
-Yaxşı,bacı,- Deyib cəld radionu yandırdı.
-Əgər rəqs mahnımız ifa olunsa,-geri qayıdacam,əgər başqası olsa,əbədiyyətə basdıracam özümü,-Dedi özü eşidə biləcəyi pıçıltıda. Getməmək üçün uydurduğu uşaqca səbəblər kənardan baxanda gülməli görünsə də,o an Aylinə bir tutalqa kimi görünürdü. Bəlkə,bir işarə olacaqdı və geri qayıdacaqdı. Radionun açılması isə həzin mahnı istənməyən qonaq kimi içəriyə doluşdu.

Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde...
Gidiyorum kokun hala üzerimde..
Sana korkular bıraktım,
Bir de yeni başlangıçlar...
Bir kendim,bir ben gidiyorum...

Ata evinə çatan Aylin tərəddüdlə maşından endi və yavaş addımlarla qapıya gəlib zəngi basdı. Qol saatına nəzər yetirdi. Saatın əqrəbləri hələ 07:00 göstərirdi.
Zakir bəy səhər tezdən çalan zəngə dik atıldı. Bu saatda kimin olacağını çox düşünmədən cəld əynini geyinib aşağı düşdü. Evdə təmizlikçi olsa da,qapını heç kimə açdırmazdı. Qapını açıb Aylini qapıda görəcək təlaşlandı.
-Aylin. Qızım ,nə baş verib?-deyərək Kazım onu