u içəri gətirdi,-Gəl,gəl. Keç içəri.
Ayla xanım da səsə aşağı düşdü. Aylini görüb iti addımlarla onlara yaxınlaşdı.
-Qızım, xeyirdirmi?
Aylinin pərişan halda atasını qucaqlayıb ağlamağı anasını qorxutmuşdu.
-Qızım,axı nə baş verib?-Ayla xanım qızına yaxınlaşıb saçlarını sığalladı.
-Ana,-deyərək Aylin bu dəfə də anasına sarıldı. Ağladıqca ağladı. Bir müddət beləcə səssiz durduqdan sonra Aylinin dilindən tökülən sözlər anasıgili az da olsa, rahatlığa qovuşdurmuşdu,-heç nə olmayıb,ata. Sadəcə sizin üçün darıxdım.
-Səlim bilir, burdasan?- Kazım bəy telefonu götürdü ki, Səlimə zəng etsin.
Aylin telefonu atasının əlindən aldı.
-Ata,xahiş edirəm. Lazım deyil. Burdan çıxıb evə gedəcəm ,onsuzda. Səlimi nahaq yerə təlaşlandırmayaq.
Ailəsi Aylinə etiraz etməyib zəng etmə fikrindən daşındılar. Aralarında problem yaranmasını istəmirdilər.Nə biləydilər ki,qızları Səlimə getməyəcək, əbədi gedəcək.Aylin ata evindən çıxıb Nigarın evinin yolunu tutdu.

-Aylin....- Nigar Aylini görən kimi təlaşlandı. Yaxşı bir şey olmadığının fərqində idi,-quzum,keç içəri. Nə baş verib?
Aylin içəri keçib divanda oturdu. Nigar da ona bir fincan isti çay gətirərək divanda yerini rahatladı.
-Aylin, pis nəsə olmayıb ki? Yaxşı görünmürsən.
Aylin susqun baxışlarını Nigarın üzündə gəzdirib susdu. Nigar gözləmədiyi anda Aylin onu möhkəmcə qucaqlayıb hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Nigar artıq əmin idi ki,xoş olmayan hadisələrin ağuşundadır. Aylinin göz yaşlarına dözə bilməyib səbəbini bilmədən o da Aylinə qoşulub ağlamağa başladı.
-Nigar,mən çıxıb gedirəm,-Hələ də Nigarı qucaqlayıb ağlayan Aylin zəif səsi ilə cümləsini dilə gətirdi.
-Aylin,sən nə danışdığını bilirsən? —Bunu gözləmədiyi üçün təəccübdən çığırıb Aylini özündən araladı,-Aylin, incinmisən,düzdür. Səni başa düşürəm,amma bu getmək üçün səbəb deyil axı.Aylin,sənə xas olan bir cəhət də deyil bu. Sən qorxaq deyilsən.Başqa bir şey var,hə?Düzünü de,-Deyərək sınayıcı baxışlarını Aylinin simasında gəzdirdi.
-Nigar,beləsi doğrudur. Mən