getməliyəm.Ani verdiyim qərar deyil,çox düşünmüşəm və son qərar olaraq getməyin mənim üçün də,Səlim üçün də ən doğru qərar olduğu qənaətinə gəlmişəm.
-Sən nə danışdığını belə bilmirsən,Aylin. Nə qərar vermisən sən? Hansı qərardan danışırsan? Səlim xəbərdardır bu axmaq qərarından?- əsəbiləşdiyi üçün ağzından çıxan kəlmələrə fikir də vermirdi.
- Səlim başa düşər məni.
-Aylin,sən nə danışırsan? Anangil bəs...
-İndicə orda idim.
-Onlar bəs heç nə demədi?
-Onlara nəsə demədim. Bilmədilər. Bircə sənə deyirəm.
-Aylin,axı niyə belə edirsən? Düzdür ,çox ağır şeylər yaşadın. Amma bu Səlimi tərk etməyin üçün səbəb deyil axı.
-Nigar,boşuna məni yolumdan saxlama. Saat 10:00-da mənim təyyarəm uçacaq. Mən gedirəm. Qərarım qətidir. Biz birlikdə bacarmadıq.
Nigar Aylini saxlamağa çalışsa da,bacarmadı. O,artıq öz qərarını vermiş və bu yolda irəliləyirdi,kimsə də onu bu yoldan saxlaya bilməzdi. Bütün vidalarını etdikdən sonra hava limanına gəldi. İçəri girib bir müddət oturdu və düşünməyə başladı. Etdiyi nə yuxu idi,nə də geri dönüşü ola biləcək bir şey idi.Getsə ,daha qayıda bilməzdi. Ayaqları geri qayıtma yolunda çapalayaraq bütün gücünü sərf edib taqətdən düşmüşdü. İndi sadəcə sözə baxaraq təyyarəyə doğru addımlayırdı. Ayaqları da anlayırdı ki,bu yol sondur...Təyyarəyə oturmaq istəyəndə başa düşmədiyi bir hiss ürəyini əsir alıb sıxmağa başladı və ayaqları yerə mıxlandı.Arxaya qanrılıb gözlərini ətrafda gəzdirdi. Səlim sanki yaxınlığında imiş kimi bir hiss doğurdu içinə.Düşündü ki, Səlim onun getməsini əngəlləsəydi, qalardımı? Əlbəttə,qalardı. Onu bir daha görsə, heç gedə bilməzdi. Getmək istəməyən ürəyi ağırlaşırdı,ürəyindəki sıxıntı artır,stüardessa isə onun daxil olmağını gözləyirdi. Özünü toplayıb təyyarəyə əyləşdi və birdəfəlik ona Səlimi bəxş edən bu şəhərdən uzaqlaşdı.İngiltərəyə çatanda qardaşı onu qarşıladı. Qardaşını görən kimi qısa müddətdir axmayan göz yaşları yenidən onu öz ağuşuna almağı bacarmışdı. Qardaşını qucaqlayıb göz yaşlarının axmasına mane olmadan