n onun qoxusunu içinə çəkdi. Canından çox sevdiyi qardaşı üçün çox darıxmışdı.
Zahir olanları öyrənəndən sonra əsəbdən yerə-göyə sığmırdı.
-Atam necə razı oldu səni dəlixanaya qoymalarına?-deyib hirslə əlini masaya çırpdı.
-Zahir, əsəbiləşmə. Hər şey oldu, keçdi . Səlim səhəri gün məni apardı, onsuzda.
-Amma yenə də qoymamalı idi.
Bir müddət susdular. Bənövşə söhbətə qarışmaq istəməsə də,sonda dili bu mübarizədən qalib çıxdı.
-Aylin, dediyimi yalnış başa düşmə,xahiş edirəm. Amma sən Saraya qulaq asmamalı idin. Hər şeyi Səlimə danışmalı idin..
-Bənövşə haqlıdır,Aylin. Düzdür,Səlim yalnış edib. Sonra da yalnışını anlayıb. Sənin danışdıqlarından belə başa düşürəm ki,o da səni çox sevir. Sən ikinizə də haqsızlıq etmisən.
-Zahir ,xahiş edirəm,bu haqda danışmayaq daha. Mən burda yeni həyata başlamaq istəyirəm.Təhsilimi davam etmək istəyirəm. Səlim isə bir müddət sonra unudar məni. Uşağı olacaq. Mən onların həyatını korlamaq istəmirəm. Mən geri dönüşü olmayan bir işə imza atmışam. Ona görə də bu haqda danışmayaq.
-Səlimi görmək də nəsib olmayıb heç mənə.
-Bundan sonra heç bir mənası yoxdur, Zahir.
Aylinin qərarlı olduğunu gördükləri üçün o gündən sonra nə Zahir,nə də Bənövşə bu mövzu haqqında bir şey dedilər. Aylin isə susuz qalmış gül kimi günü-gündən daha da solurdu. Onun suyu isə Səlim idi. Zahir də,yoldaşı da Aylin üçün əlindən gələni edirdi,amma Aylinin üzü heç cürə gülmür,əksinə daha da qaraqabaq, dinməz olurdu. Bura yeni həyata başlamaq üçün gəlsə də, Səlimi unutmaq belə istəmir,onun varlığı ilə yaşayıb onun xəyalı ilə nəfəs alırdı.Bütün hadisələrin üstündən bir ay keçmişdi artıq.Aylinin ürəyi bulanır,halı pisləşir,sadəcə yatmaq istəyirdi. Günü -gündən arıqlayır,iştahdan kəsilirdi. Bu halı Bənövşəyə qəribə gəldiyi üçün işdən gələndə Aylinə hamiləlik testi aldı.
-Aylin,bunu yoxlamalısan. Səndə baş verən dəyişikliklər heç də normal deyil. Hamilə ola bilərsən.
-Yox,Bənövşə nə danışırsan? Mümkün deyil. Mən uşağımı daha yeni düşürmüşdüm. Bu az vaxtda uşaq