Vermək. Bir insan nələr verə bilər sevdiyinə? Sevdiyinin uğruna? Mən sənə nələr verə bilərəm? Sən istəmədən?

Mən sənə həyat verə bilərəm. Nəfəs olub ciyərlərinə dola bilərəm, damarlarında axan qana qarışa bilərəm.

Mən sənə xoşbəxtlik verə bilərəm. Üzündəki ən böyük təbəssüm, xatırlaya biləcəyin ən gözəl xatirə, bənzərsiz melodiya, ayaqlarını yerdən alan adam ola bilərəm.

Mən sənə hüzn verə bilərəm. Yanında ola bilməyəndə darıxdığın, toxuna bilməyəndə yanıb alovlandığın, hər bir saç telinin oxşamaq uğruna titrədiyi, darıxarkən burnunun ucunu göynədən və ürəyini ağrıdan adam ola bilərəm.

Mən sənə sürpriz ola bilərəm. Sənə ən gözəl şeiri yaza bilən, sənə mahnılar söyləyə bilən, illər sonra iki cümlən sayəsində unutduğu gözyaşlarına yenidən qovuşa bilən, ən gözlənilməz anda səni özünə çağıran adam ola bilərəm.

Mən sənə SEVDA verə bilərəm. Yandırıb-yaxan deyil, ulduzları ayaqlarının altına düzən, səni ən gözəl xəyalına dəvət edən, uğruna ağılına gəlməyəcək şeyləri bir kənara itələyə bilən, səni SEVƏ BİLƏCƏK bir adam ola bilərəm.

Mən sənə həyat verə bilərəm. Xeyr, bu səfər bəhs etdiyim başqa həyatdır. Mən sənə, ikimizdən doğulacaq yeni bir həyat, sənin və mənim bir bütünü, yeni bir canı verə bilərəm.

Mən sənə acı verə bilmərəm. Mən ağrını bilirəm. Sənə ağrını izah etmək lazım deyil. Sevdanın ağrısımı? Hansını izah edim sənə?

Mən sənə ölümü verə bilmərəm. Mən ölüm oldum; sən bilmərsən, bilə bilməzsən. Bəlkə başqalarına bəli, amma sənə ölümü verə bilmərəm. Soruşma daha da niyəb və ya necə.

Nə səni ağrıda bilərəm, nə də sənin uğruna ağrılı çəkdiyimi söyləyərəm. Nə ölüm təqdim edərəm sənə, nə də sənin uğruna öldüyümü bilərsən.

Çünki bilirəm; elə kövrək ürəklisən ki, mən əzab çəkməyim və ya mən ölməyim deyə məni sevmədən belə sarılarsan mənə ki, əsl ölüm odur! O, ruhumu belə yox edər! Mən sənə elə bir əziyyət olmaram, ola bilmərəm. Qoyaram, sənin ruhun azad qalsın heç olmasa. Mənimki yox olsa belə. Sən anlaya bilməzsən bunu, bilə bilməzsən