əlaqədə olan bronxial astmalı xəstələr aiddir; tez-tez respirator xəstəliklərdən və ya tənəffüs yollarının başqa xəstəliklərindən əziyyət çəkirlər. Fiziki və güclü emosional yüklənmələr də astmatik statusu tez-tez provokasiya edir. Aspirin və beta-blokatorlar qəbul edən pasiyentlər də risk qrupuna aiddir. Lakin bəzən astma məhz astmatik tutma ilə debüt edir. Bu zaman simptomatikaya panika və ölüm qorxusu da qoşulur.

Astmatik statusun klinik təzahürləri
Simptomatika astmatik statusun mərhələsindən birbaşa asılıdır və dəf etmək mümkün olmadıqda birinci mərhələ tədricən şok vəziyyətinə, sonra isə komaya keçə bilər.

I mərhələ – nisbi kompensasiya. Pasiyentin huşu normaldır, ünsiyyətə açıqdır, özünü adekvat aparır və daha asan nəfəs alacağı vəziyyət almağa çalışır. Adətən, oturur, nadir hallarda ayaq üstə durur, gövdəsini azacıq önə doğru əyir və əlləri üçün dayaq nöqtəsi axtarır. Boğulma tutması adi tutmalarla müqayisədə daha intensivdir, vərdiş olunmuş preparatlarla dəf edilə bilmir. Təngnəfəslik və burun-dodaq üçbucağının aydın nəzərə çarpan sianozu, bəzən tərləmə qeyd olunur. Bəlğəmin olmaması həyəcanverici simptomdur və pasiyentin vəziyyətinin daha da pisləşəcəyinə işarə edir.
II mərhələ – dekompensasiya və ya lal ağciyər mərhələsi. Tutmanı vaxtında aradan qaldırmaq mümkün olmadıqda ağciyərlərdə qeyri-produktiv hava çoxalır, bronxlar isə daha da spazmatik olur, nəticədə ağciyərlər, demək olar ki, ekskursiya etmir. Qanda hipoksiya və hiperkapniya artır, metabolik proseslər dəyişir; oksigen çatışmazlığı maddələr mübadiləsinin aralıq məhsullarının yaranmasına, nəticədə qanda asidozla (turşulaşma) sonlanmaya gətirib çıxarır. Pasiyentin huşu normal olur; lakin onun reaksiyaları tormozlanır, barmaqların kəskin sianozu, körpücükaltı və -üstü çalanın dərinləşməsi, qeyd olunur; döş qəfəsi havalı olur və ekskursiya, demək olar ki, sezilmir. Ürək-damar sistemi tərəfindən pozulmalar (təzyiq azalır, tezləşmiş, zəif, aritmik, bəzən sapvari nəbz) da qeyd olunur.
III