çıxıntıların zirvəsi bərk olur. Sümük iliyində mezenximal distrofik dəyişikliklər, xırda kalibrli damarlarda mukoid şişmə, fibrinoid dəyişikliklər hialinoz və skleroz, mənfəzlərinin daralması və hətta obliterasiyası müşahidə edilir, kapilyarların sayı azalır. Mezenximal disproteinoz və damar dəyişiklikləri həmçinin diş əti toxumasında da aşkar olunur. Parodontoza ikincili iltihabi proseslər də (gingvit, parodontit) qoşulduqda isə onun həm morfoloji, həm də klinik əlamətlərində müvafiq dəyişikliklər baş verir.

Klinik-morfoloji əlamətlərin intensivliyindən asılı olaraq klinikada parodontozun 3 ağırlıq dərəcəsi ayırd edilir: yüngül parodontoz, orta parodontoz və ağır parodontoz.
Parodontoz zamanı patoloji proses qeyri-ilrihabi xarakter daşıyır, və diş ətrafı toxumaların dağılması nəticəsində diş boynunun açılmasıyla təzahür edir. Buna baxmayaraq dişlər uzun müddət yaxşı fiksasiya saxlayırlar (o daha sonra, diş çox sıyrılanda, dağılır), cüzi diş çöküntüləri olur, dişin rəngi solğunlaşır, damaq cibləri və irin ifrazatı mövcud olmur. Pasiyenti diş boyununun yüksək həssaslığı və dişin qaşınması hissi narahat edir. Tədricən proqressivləşərək, xəstəlik dişlərin itirilməsiylə nəticələnə bilər. Təəsüf ki, parodontoz tədricən inkişaf edir. İlkin mərhələlərdə parodontoz ağrı və ya digər hisslər yaratmır.

Xəstəlik simptomsuz inkişaf edir, parodontu tədricən dağıdır. Ona görə də xəstələr adətən həkimə müraciət etməyə tələsmirlər. Müalicəsiz, proses daha dərinə keçir və parodontal bağı dağıdır, padorontal cib əmələ gəlir, hansına ki, öz növbəsində, ərp və daş yığılır və prosesin sonrakı inkişafı artır. Parodnotal toxumalar (dişi əhatə edən damaq, sümük toxuması) dağılır, və diş çənədaxili dayağını itirərək tərpənməyə başlayır. Bu mərhələdə həmçinin dişin yerləşməsidə dəyişə bilər, onların patoloji hərəkətliliyi, aralarında boşluqların əmələ gəlməsi, çeynəmə funksiyasının pozulması, travmatik artikulyasiya müşahidə oluna bilər.



Müalicə komplekslidir, patoloji