konsentrasiyasının artmasına və hiperinsulinemiyanın inkişafına (insulin sintezinin artması), iştahanın stimulyasiyasına, liposintezin aktivasiyasına gətirib çıxarır. Beləliklə, qüsurlu dövran əmələ gəlir və qidaya tələbat artır.

Aclıq və toxluq hissinin yaranması ventrolateral və ventromedial hipotalamus nüvələrinin aktivliyindən asılıdır. Aclıq mərkəzinin aktivliyi dofaminoergik sistemlə kontrol olunur; toxluq mərkəzi adrenergik tənzimləmə altında fəaliyyət göstərir. Abdominal piylənmənin inkişafı ilə neyroendokrin tənzimləmənin bütün həlqələrində – mədəaltı vəzidə, hipotalamusda, hipofizdə, qalxanabənzər vəzidə, böyrəküstü vəzidə və cinsiyyət vəzilərində birincili və ikincili (ekzogen) kənaraçıxmalar müəyyən olunur.

Abdominal piylənmənin təsnifatı
Həkim-pasiyent kommunikasiyası praktikasında abdominal piylənmə birincili (alimentar) və ikincili (qida qəbulu, endokrin və başqa xəstəliklər nəticəsində yaranmış) olmaqla spontan ayrılır. Birinci tip daha çox yayılıb; qidalanma, xəstənin fiziki aktivliyinin xarakteri ilə əlaqəlidir; sağalmaq üçün iradə tələb edir. İkinci formada əsas xəstəliyin müalicəsi mütləqdir; müsbət nəticə üçün məsuliyyəti həkim və preparatların təsiri daşıyır. Daha mürəkkəb kliniko-patogenetik təsnifat da mövcuddur; həmin təsnifata əsasən piylənmənin aşağıdakı 4 forması ayırd edilir:

Abdominal-konstitusional. Qidalanmanın xüsusiyyətləri, hipodinamiya və piy toplanmasının irsiyyətlə əlaqəsi ilə bağlıdır. BÇİ, adətən, 40 balı aşmır.
Hipotalamik. Hipotalamus patologiyalarında inkişaf edir. Aclıq hissinin artması, toxluq hissinin olmamasına əsaslanır.
Endokrin. Hormonal disbalansın nəticəsi kimi inkişaf edir. Hipotireoz, hiperkortisizm, hipoqonadizm üçün xarakterikdir. BÇİ-nin koeffisenti 40-50 baldan yüksəkdir.
Yatrogen. Piylənmənin dərman formasıdır. Onun inkişafı kortikosteroid, antidepressant, antipsixotik, kontraseptiv preparatların qəbulu ilə təşviq olunur.
Abdominal piylənmənin simptomları
Xəstəliyin əsas əlaməti piyin