genlərdə baş verir; bununla da, kolbacıqlar üç qrupa ayrılır. Hissəvi axromatopsiyanın daha tez-tez müşahidə olunan tipləri aşağıdakılardır:

Аxromatopsiyanın simptomları
Аxromatopsiyanın simptomları
Axromatopsiyanın əksər simptomları subyektivdir, lakin xəstəliyin obyektiv göstəriciləri də mövcuddur. Tam axromatopsiya zamanı ağ-qara görmədən başqa xəstələrdə nistaqm və uzağı görmə (hipermetropiya) də tez-tez aşkar olunur. Sarı ləkənin fotoreseptorlarının (əsasən kolbacıqların) işığa həssaslığının olmaması səbəbindən görmə itiliyi tez-tez 0,1 və daha aşağı səviyyəyədək azalır. Axromatopsiya həm də gözlərin işığa həssaslığının yüksəlməsinə, bu fonda işıq qorxusuna və gündüz korluğuna (hemeralopiya) gətirib çıxarır. Yuxarıdakı simptomlar tez-tez çəpgözlüklə ağırlaşır. Tam axromatopsiya zamanı psixoloji faktorlar mühüm rol oyayır: tez-tez baxışlarını aşağı salır (işığa həssaslıq yüksək olduğundan), tünd eynəklərdən istifadənin vacibliyi pasientə üzücü təsir edir.

Natamam axromatopsiyada yuxarıda qeyd olunmuş bütün simptomlar müşahidə olunur; lakin həmin simptomlar zəif təzahür edir. bu, fotoreseptorların yalnız bir hissəsinin (kolbacıqların 1/3-inin) zədələnməsi ilə bağlıdır. Buna görə də işıqdan qorxma və hemeralopiya zəif intensivdir; nadir hallarda görmə itiliyi 0,3-ə qədər enir, uzağı görmə inkişaf edir. subyektiv simptom rəng duyğusunun pozulmasıdır; məs., protanopiya zamanı natamam axromatopsiyalı pasient yaşıl və qırmızı rəngi fərqləndirə bilmir.

Аxromatopsiyanın diaqnostikası
Axromatopsiyanın diaqnostikası oftalmoloq müayinəsi, irsi anamnez və genetik müayinələrə əsaslanır. Xəstəliyin əsas oftalmoloji təzahürü rəng duyğusunun pozulmasıdır. Bu, Rabkin lövhəsi vasitəsilə aşkarlanır. Axromatopsiyalı pasientlər rəsmlərdə rəngarəng dairələrdən ibarət rəqəmləri və təsvirləri fərqləndirə bilmirlər. Oftalmoloq müxtəlif tipli və rəngli lövhələrdən istifadə etməklə axromatopsiyanın tam və ya natamam (protanopiya və ya deyteranopiya) formasını müəyyənləşdirə