n mülayim hiperemiyası, meybom vəzilərinin axacaqlarının genişlənməsi ilə xarakterizə edilir.

Pulcuqlu blefaritdə göz qapaqlarının qalınlaşmış və hiperemiyalaşmış kənarlarında qopmuş epitelin pulcuqları yığılır. Onlar kirpiklərin əsasına möhkəm birləşirlər. Dəri pulcuqlarına həmçinin qaşlarda və başın tüklü hissəsində rast gəlinir. Seboreyalı blefaritin gedişi kirpiklərin itirilməsi və ağarması ilə müşayiət oluna bilər.

Xoralı blefarit sarımtıl qapıqla örtülü xoralarla səciyyələnir. Qabığı təmizlədikdə xora qanayır. Onlar sağaldıqdan sonra formalaşan çapıqlar kirpiklərin normal şəkildə böyüməsinə mane olur (trixiaz). Ağır hallarda kirpiklər rəngsizləşir (polioz) və tökülür (madaroz), kirpiklərin ön kənarları isə hipertrofiyalaşır və büzüşür.

Demodekoz mənşəli blefarit üçün göz qapaqlarında daimi xarakterli dözülməz qaşınma xarakterikdir. Bu əlamət yuxudan ayıldıqda daha ifadəli olur. Kirpiklərin kənarları qırmızı yastıqcıqlar şəklində qalınlaşır. Gün ərzində gözlərdə kəskin ağrı yaranır, qatı axıntılar ifraz olunur. Möhtəviyyatın quruması və kirpiklərdə toplanması gözlərə qeyri-estetik görünüş verir.

Allergik blefaritin əlamətləri əksər hallarda qəflətən yaranır və hər hansı bir ekzogen faktorla əlaqəli olur. Xəstəlik göz qapaqlarının ödemi və davamlı qaşınması, gözlərdən selikli ifrazatların axması, işıqdan qorxma, gözlərdə kəskin ağrı ilə müşayiət olunur. Göz qapaqlarının dərisinin tündləşməsi («allergik göyərmə») allergik blefaritin tipik əlaməti sayılır.

Rozasea-blefarit zamanı dəridə uclarında irinliklər olan kiçik ölçülü, bozumtul-qırmızı düyünlər əmələ gəlir.

Blefarit konyunktivit, «quru göz» sindromu, keratit, kəskin meybomitin əlamətləri, xalazion, itdirsəyi, buynuz qişanın xoralarının inkişafı ilə müşahidə oluna bilir. Blefaritlər adətən xroniki gedişə malik olur. Residivlər uzun illər ərzində təkrarlanır.

Blefaritin diaqnostikası
Diaqnoz şikayətlər, göz qapaqlarına baxış, laborator müayinələr əsasında qoyulur. Diaqnostika