yüksək olmur. Göz travmalarında kontaktsız tonometriyadan istifadə edilir.
Elektron tonoqrafiya. Bu üsul GDT-nin ölçülməsi ilə yanaşı, həm də gözün hidrodinamikasının xarakterini müəyyən etməyə imkan verir. Müayinə prosesində gözdaxili mayenin həcmi, axın əmsalı hesablanılır. Ağır hipotoniyalarda elektron tonoqrafiyasının aparılması qeyri-mümkündür.
Vizometriya. Gözün ağır zədələnmələrində pasiyentlərin 55,3%-də mərkəzi görmə olmur. Xəstələrin yalnız 5.3%-də görmə funksiyası yüksək səviyyədə (0,3-0,7dptr.) saxlanılır. 39,4%-də görmə itiliyinin göstəriciləri 0,1-0,3 dioptriya olur.
Qonioskopiya. Göz almasının hipotoniyası ön kamera bucağının dərinləşməsi ilə müşayiət edilir. Travmatik mənşəli patologiyalarda qonioskopiyanın köməyilə qan yığıntısı (hifema). Sistemli xəstəliklərdə isə iltihabi eksudat aşkar edilir. Ön kamera bucağının hiperpiqmentasiyası gözdaxili mayenin sirkulyasiyanın pozulmasına gətirib çıxarır.
Gözün ön seqmentinə baxış. Göz almasının biomikroskopiyasında buynuz qişanın bulanması və ödemi vizualizasiya olunur. Dəlib-keçən yaralanmalarda əksərən buynuz qişanın səthində defektlərə rast gəlinir. Gözdaxili mayenin və ya şüşəyəbənzər cismin bulanması ilə əlaqədar işıq şüalarının ötürülməsi çətinləşir.
Oftalmoskopiya. Tonometrik göstəricilərin azalması torlu qişanın mərkəzi hissəsinin ödeminə səbəb olur. Uzunmüddətli hipotoniya nəticəsində distrofik dəyişikliklər sürətlə proqressivləşir. Makulopatiya torlu qişanın ödemi və radial büküşləri ilə özünü büruzə verir. Retinal damarlar genişlənir.
Gözün ultrasəs müayinəsi. Aşağı oftalmotonus zamanı bütün pasiyentlərdə gözün USM icra olunmalıdır. Müayinə prosesində göz almasını ön-arxa ölçüsü təyin edilir və sağlam gözün parametrləri ilə müqayisə olunur. Sagital ölçüdə fərqin 3,0mm-dən çox olması ağır hipotoniyaya dəlalət edir.
Zaydelin filtrasiya sınağı. Bu məqsədlə natrium-flüoressein məhlulunun instillyasiyası aparılır. Gözün dəlib-keçən yaralanmalarında ön kamera mayesi perforasiya olunmuş buynuz