ə oftalmoparez aiddir.

Görmə aurası fotopsiya və proqressivləşməyə (homonim hemianospiyaya qədər) meylli olan skotomalarla özünü büruzə verir. Pasiyentlər auranı işıq qığılcımlarının yaranması ilə təsvir edirlər. Elementlərin kənarı səyrici və spiral şəkilli formada olur. Patologiyanın ilkin əlamətləri mərkəzətrafı lokalizasiyalı kiçik ləkələrdən ibarətdir. Onlar bir müddətdən sonra görmə sahəsinin periferiyasına yayılır. İşıltılı sahələr görmə sahəsinin ayrı-ayrı hissələrinin itirilməsi ilə əvəz olunur. Görmə pozğunluqları 4 dəqiqə davam edərək, 1 saat ərzində tamamən aradan qalxırlar. Tutmadan bilavasitə əvvəl təxminən 60 dəqiqə çəkən aldadıcı rahatlıq dövrü ola bilər. Xəstəliyin ağır gedişi görmə hallüsinasiyalarına, əl, üz və ya dilin paresteziyalarına gətirib çıxarır. Bu forma üçün baş beyin qabığının diffuz depressiyası səciyyəvidir. Bu pozğunluq yerli olihemiya ilə müşayiət olunur.

Bazilyar miqren zamanı görmə pozğunluqları adətən yeniyetmələrdə müşahidə edilir. Xəstəlik parlaq işıq qığılcımlarının yaranması ilə özünü büruzə verir. Qığılcımlar müvəqqəti korluğun inkişafına səbəb olur. Onlara vegetativ pozğunluqlarla birgə rast gəlinir. Qızlar üçün daha çox fono və fotofobiyalar xarakterikdir. Uşaqlıq dövründə oftalmoloji illüziyalar şəklində görmə aurası ilə təzahür edən «Alisa sindromuna» təsadüf oluna bilər. Pasiyentlər əşyaların rənginin dəyişməsini, uzanma və ya qısalmasını qeyd edirlər. Vegetativ və ya «panik» miqren göz önündə ləkələrin formalaşması və gözlərin yaşarması ilə səciyyələnir. Əksər hallarda əlamətlər görmə aurasından sonra meydana çıxır.

Göz miqreninin diaqnostikası
Müayinə prosesində gözün ön şöbələrində baxış keçirilir, bəbəklərin hərəkətinin həcmi və reaksiyası qiymətləndirilir. İnstrumental üsullar sırasına oftalmoskopiya, perimetriya, baş beynin MRT-si və angioqrafiya daxildir. Sadalanan metodlar az informativ olsa da, görmə orqanının üzvi patologiyalarını inkar etmək və xəstəliyin etiologiyasını müəyyənləşdirmək üçün