etdikdə, yolu keçdikdə) yaranır, yuxu saatlarında isə xəstəni narahat etmir. Klinik əlamətlərin ifadəliliyi uzunmüddətli istirahətdən sonra azalır, nəzərləri fiksasiya etməyə cəhd göstərdikdə və ya stressə məruz qaldıqda isə əksinə daha da güclənir. Spontan remissiyalar izlənilmir.

İdiopatik blefarospazmın ağırlaşmaları
Əzələlərin hipertrofiyası entropion, bəzən isə ektropionla ağırlaşır. Dil, qırtlaq, boyun, mimiki və çeynəmə əzələlərinin zədələnməsi oromandibulyar distrofiyaya səbəb olur. Davamlı spazm nəticəsində baş ağrıları yaranır. Gözün ön seqmentinin qişalarının quruluğu kseroftalmiyaya gətirib çıxarır. Simpatik sinir sisteminin hipertonusu ilə əlaqədar arterial təzyiq yüksəlir, ürək yığılmalarının tezliyi artır. Buynuz qişanın səthindəki eroziv defektlər bakterial və ya infeksion keratitin inkişafına təkan verir.

İdiopatik blefarospazmın diaqnostikası
Diaqnozun qoyulması üçün anamnez toplanılır, fizikal və oftalmoloji müayinələr aparılır. Harrison meyarları (doğuş və inkişaf xüsusiyyətləri, yanaşı gedən nevroloji simptomatika, laborator və instrumental üsulların nəticələri) təhlil edilir. Diaqnostika prosesində aşağıdakı metodlardan istifadə edilir:

Baş beynin MRT. Maqnit-rezonans tomoqrafiya vasitəsilə beyin qişaları, intrakranial damarlar (arteriovenoz malformasiyaya şübhə yarandıqda) vizualizasiya olunur.
Reoensefaloqrafiya (REQ). Baş və boyun damarlarının qanla dolmasının diaqnostikası venoz axının xarakterini qiymətləndirməyə imkan verir. REQ göstəricilərinin azalması xəstəliyin əsasında işemik mənşəli zədələnmənin dayanmasına işarə edir.
Elektroensefaloqrafiya.Sinir hüceyrələrindən gələn bioelektrik siqnalları qeydə almaqla beynin funksional aktivliyinin dərəcəsi müəyyən edilir.
Gözün biomikroskopiyası. Onun köməyilə degenerativ-distrofik dəyişikliklər, xoralaşma sahələri ilə təzahür edən buynuz qişanın ikincili zədələnmələri aşkar edilir.
Oftalmoskopiya. Bu üsulla torlu qişanın və görmə siniri diskinin vəziyyəti öyrənilir. İfadəli