ağırlaşdırır, həm də dispers sindrom və piqmentli qlaukomanın yüksək yaranma ehtimalı ilə assosiasiya olunur. Xəstəliyin patogenezinin əsasını təşkil edən iltihabi proses əksərən uveit, sklerit, endoftalmitə gətirib çıxarır. İkincili kataraktanın proliferativ forması və büllurun kapsulunun qalınlaşması gözdaxili təzyiqin yüksəlməsini stimulə edir – oftalmohipertenziyanın klinikası formalaşır.

İkincili kataraktanın diaqnostikası
İkincili katarakta çətin təyin olunan patologiyadır. Onun diaqnostikasında instrumental və laborator üsullardan istifadə edilir:

Gözün biomikroskopiyası. Onun köməyilə optik mühitlərin bulanması, gözün ön şöbələrinin degenerativ-distrofik dəyişiklikləri vizualizasiya olunur.
Gözün A və B-rejimli USM. Ultrasəs müayinəsi görmə orqanının quruluşunun anatomo-fiizoloji xüsusiyyətlərini, İOL-nın vəziyyətini qiymətləndirməyə imkan verir.
Optik kogerent tomoqrafiya(ОКТ). Bu metoddan göz almasının və intraorbital strukturların topoqrafiyasının daha ətraflı öyrənilməsi üçün istifadə olunur. Onun köməyilə arxa kameranın patoloji dəyişiklikləri (qalın birləşdirici toxumadan ibarət qat, Zemmerrinq həlqələri, Adamyuk-Elşniq hüceyrələri) aşkar edilir.
İnstrumental diaqnostika yalnız büllurun kapsulunun ifadəli dəyişikliklərində informativ olur. Laborator metodlar ilkin mərhələlərdə və ya nozologiyanın inkişaf riskini proqnozlaşdırılmaq məqsədilə icra olunur. İkincili katarakta zamanı əlavə olaraq aşağıdakı müayinələr aparılır:


İltihabəleyhinə sitokinlərin səviyyəsinin ölçülməsi. Müayinə hibridizasiya və immunofluoressensiya üsulları ilə yerinə yetirilir. Qan zərdabında sitokinlərin titrinin yüksəlməsi postoperasion mərhələdə iltihabın ağırlığı ilə bağlıdır.
Büllura qarşı anticisimlərin titrinin təyini. Qanda və ya göz yaşı mayesində anticisimlərin titrinin artması ikincili kataraktanın yüksək formalaşma riski ilə assosiasiya olunur.
Birləşdirici toxuma qatının sitoloji müayinəsi. Adamyuk-Elşniq hüceyrələri və Zemmerrinq həlqələri