ə ya zədələnmiş gözü tamamən bağlayırlar.

Defekt yuxarı göz qapağı ilə örtüldükdə yeganə əlamət – tədricən zəifləyən ağrı müşahidə edilir. Hifemanın və ya gözün ön kamerasının arxasında yerləşən kiçik ölçülü defektlər simptomsuz gedə bilər. Qan və ya eksudat sorulduqca qüzehli qişanın kök hissəsində fibrin yığıntıları əmələ gəlir. Xəstələr işıq mənbəyinə baxdıqda gözdə diskomfort hissi meydana çıxır. Eynək və ya rəngli linzaların istifadəsi bu narahatlığı aradan qaldırır.

İridodializin ağırlaşmaları
İridodializ əksər hallarda buynuz qişada degenerativ-distrofik dəyişikliklərlə müşayiət edilir. Posttravmatik iridodializli xəstələrdə torlu qişanın ayrılma ehtimalı yüksək olur. Pasiyentlərdə çox zaman təhlükəli ağırlaşma – kistoz makulyar ödem aşkarlanır. Ön kamera bucağı nahiyəsində çapıqlaşma və gözdaxili mayenin sirkulyasiyasının pozulması 12% xəstələrdə ikincili qlaukomaya gətirib çıxarır.

İridodializin diaqnostikası
Diaqnostika prosesində anamnez toplanılır, vizual baxış keçirilir, xüsusi müayinələr aparılır. Sorğu prosesində travmanın baş vermə müddəti və şəraiti dəqiqləşdirilir. Obyektiv baxış zamanı bəbək dəliyinin qeyri-düzgün forması və defekt zonası nəzərə çarpır. İridodializin əsas müayinə metodları aşağıdakılarıdr:

Vizometriya. Görmə funksiyasının pozulma dərəcəsi defektin sahəsi ilə düz mütənasibdir. Əksər xəstələrdə görmə itiliyinin orta göstəricisi 0,25 ± 0,06 təşkil edir.
Gözün biomkroskopiyası. Yarıqlı lampanın köməyilə göz almasının ön şöbəsinə baxış keçirərkən anomal formalı bəbək dəliyi, konyunktivanın hiperemiyası vizualizasiya olunur. Dializ limbin yaxınlığında ikiqat qabarıqlığa malik tünd rəngli nahiyə kimi izlənilir.
Gözün təmassız tonometriyası. Gözdaxili təzyiq orta hesabla 20,31 mm.cv.sütununa bərabər olur. İridodializ zamanı oftalmohipertenziya və ikincili qlaukomanın yaranma riski yüksək olduğundan gözdaxili təzyiq nəzarətdə saxlanılmalıdır. Eyni zamanda 4% hallarda hipotoniya izlənilir.
Elektron tonoqrafiya.