olunur.

Autoimmun iridosiklit residivləşən ağır gedişə malik olub, əsas xəstəliyin kəskinləşməsi fonunda tez-tez təkrarlanan ağırlaşmalarla (katarakta, ikincili qlaukoma, keratit, sklerit, göz almasının atrofiyası) xarakterizə edilir. Hər bir residiv əvvəlkindən ağır getməklə, çox vaxt korluğa gətirib çıxarır.

Travmatik iridosiklit sağlam gözün simpatik iltihabı (simpatik oftalmiya) ilə müştərək şəkildə inkişaf edə bilər. Xlamidiya infeksiyasının törətdiyi Reyter sindromu zamanı iridosiklit konyunktivit, uretrit, oynaqların zədələnməsi, damarlı qişanın iltihab əlamətlərinin zəif olması ilə müşayiət edilir.

İridosiklitin diaqnostikası
Diaqnoz oftalmoloji, laborator-diaqnostik, rentgenoloji müayinələrin nəticəsi əsasında qoyulur. İlk növbədə göz almasına xarici baxış keçirilir, anamnez toplanılır. Diaqnozu dəqiqləşdirmək üçün görmə itiliyi yoxlanılır, tonometriya üsulu ilə gözdaxili təzyiq ölçülür. Biomikroskopiya vasitəsilə göz strukturlarının zədələnmələri aşkarlanır. USM prosesində göz almasının bir və ya ikiölçülü təsviri izlənilir. Gözün ön şöbələrinin iltihabı ilə əlaqədar oftalmoskopiyanın aparılması əksər hallarda çətinlik törədir.

İridosiklitin etiologiyasını müəyyən etmək üçün qan və sidiyin ümumi, eləcə də biokimyəvi analizi, koaquloqramma, sistem xəstəliklərini üzə çıxarmaq məqsədilə revmosınaqlar, o cümlədən allerqosınaqlar (streptokokk, stafilokokk allergenlərinin, spesifik antigenlərin: tuberkulin, toksoplazmin və s. yeridilməsinə qarşı yerli və ümumi reaksiyalar), iltihab törədicisinin PZR və İFA-diaqnostikası təyin olunur.

İmmun statusu qiymətləndirmək üçün qanda və göz yaşı mayesində IgM, IgG, IgA səviyyəsi yoxlanılır. İridosiklitin klinik şəklinin xüsusiyyətlərindən asılı olaraq, revmatoloq, ftiziatr, stomatoloq, otolarinqoloq, allerqoloq, dermatoveneroloqun konsultasiya və müayinəsi tələb olunur. Ağciyərlərin və burunətrafı ciblərin rentgenoqrafiyası aparıla bilər.

İridosiklit gözdə qızartı və ödemlə müşayiət olunan digər